“ผู้จัดการเฉิน นี่มันหมายความว่ายังไง”ขณะที่เตรียมจะรินไวน์ให้คนอื่นอยู่นั้น ก็ได้มีมืออ้วนๆ มาจับที่ไหล่ของผู้จัดการใหญ่ผู้จัดการใหญ่คนนี้หันหัวไปมอง จากนั้นพลันปั้นหน้ายิ้มทันที“พี่ พี่ชวน”“ผู้จัดการเฉิน ไม่ใช่นายบอกว่าโรงแรมนี้ไม่มีลาฟิตปี 82 อีกแล้วหรอกเหรอ นี่นายกำลังหลอกพี่น้องเรางั้นเหรอ” น˺าเสียงที่พูดเต็มไปด้วยความไม่พอใจ บนแขนของเขามีรอยสักรูปเสือดำที่เหมือนกับมีชีวิตอยู่“ดูเหมือนว่านายจะไม่เห็นฉัน เสี่ยวชวนอยู่ในสายตาเลยสินะ ก็ได้ผู้จัดการเฉิน เรามาดูกัน ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่านายจะจัดการโรงแรมนี้ยังไง”“สหายคนนี้”เมื่อไวน์นี้ผู้จัดการเป็นคนเอามาให้ตัวเอง ฉินเฉาเป็นธรรมดาที่จะไม่อยู่เฉย เขาส่ายแก้วไวน์เบาๆ มองไปที่แก้วที่มีไวน์ที่มีค่าพอๆ กับทอง แล้วพูดว่า“ฉันให้นายดื่มแก้วหนึ่ง เรื่องวันนี้ถือว่าแล้วกันไปเป็นยังไง?”“แม่ง แกคิดว่าแกเป็นใคร รวยแล้วยิ่งใหญ่นักเหรอ!”คนที่เรียกตัวเองว่าเสี่ยวชวนตวาดออกมา จากนั้นหันมามองฉินเฉาอย่างโมโห แต่ใครจะรู้เมื่อเขาเห็นร่างฉินเฉาพลันตัวสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ พร้อมกับร้องออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ“พี่ พี่ใหญ่ฉิน?”คำพี่ใหญ่ฉินนี้คุ้นหูเป็นอย่างมากฉินเฉาอดไม่ได้ต้องเงยหน้าขึ้นมอง มองไปที่ชายที่เรียกตัวเองว่าเสี่ยวชวนตรงหน้าทันทีที่เห็น ร่างของฉินเฉาถึงกับสั่น“เจ้าอ้วน? หลิวชวน?”“ใช่แล้ว! ผมเอง พี่ใหญ่ฉิน!”หลิวชวนน˺าตาไห
