ไว้ ทำให้เขาได้แต่เงื้อไว้กลางอากาศจากนั้นตัวเขาก็เบาโหวง พลิกตลบ เสียผู้เสียคน ถูกโยนลงบันไดไป“โอ๊ย!”การตกลงมานี้รุนแรงมาก ความสูงของมันขนาดครึ่งตึก นี่นับว่าฉินเฉาออมมือแล้ว ไม่อย่างนั้น ถ้าเขาจะทำจริงๆ เขาสามารถทำให้เขาตกลงไปพิการได้“ใคร!”ขวดเบียร์ของอู๋ยี่หมิงตกแตกอยู่ข้างๆ ยามเมื่อเขาจะลุกขึ้น ทำให้มือของเขาไปโดนเศษขวดเข้าจนเลือดอาบ“คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!”ฉินเฉายืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับพูดถากถาง “ยังไม่รีบไสหัวไปอีกแม่งเอ๊ย ถ้าไม่อยากเจอแบบนี้อีก อย่าได้มาที่นี่อีกเด็ดขาด! ไสหัวไป!”หลังจากพูดจบ ก้อนอิฐที่ตกอยู่ใกล้ๆ ฉินเฉาก่อนหน้านี้ก็ได้ถูกเขาโยนออกไปอิฐก้อนนั้นแม่นมาก มันตกลงหัวของอู๋ยี่หมิง ทำให้จมูกของเขามีเลือดไหลออกมา“แก แก แก จำไว้เลย….” อู๋ยี่หมิงถูกทุบจนมึน ทั้งยังปวดไปหมดแต่เขารู้ว่าชายคนนี้ไม่อาจตอแย ได้แต่เอามือกุมจมูก พร้อมกับวิ่งหนีไปอย่างทุลักทุเล“ขยะ”ฉินเฉาตบมือไล่ฝุ่น พร้อมกับสบถอย่างดูถูกและตอนนี้เอง ประตูห้องหลี่นาที่ปิดอย่างแน่นหนาเมื่อกี้นี้พลันเปิดออกประตูแง้มออกน้อยๆ ข้างในเป็นซูเม่ยที่หน้าซีด เธอแอบมองออกมา เห็นว่าที่ระเบียงเหลือเพียงฉินเฉาคนเดียวก็รู้สึกวางใจ นั่งพิงประตู“พี่สาวซู คุณเป็นยังไงบ้าง?”แม้ว่าเขาจะไม่ชอบผู้หญิงคนนี้ แต่ถึงยังไงเธอก็เป็นแม่ของหลี่นาดังนั้นฉินเฉาจึงให้ความเคารพเธออยู่บ้าง ตัวเธอเลี้ยงลูกคนเดียว ทั้งยังต้องทำงานข้างนอก มันไม่ใช่
