ๆเธอหยิบเสื้อโค้ตที่แขวนไว้ จากนั้นก็เดินไปที่ทางออก ผลักประตูเปิดออก จากนั้นก็ตะโกน“เจียงตง เตรียมรถ เราจะกลับบ้าน”“ครับคุณหนู”เจียงตงยืนอยู่หน้าประตู พ่อบ้านประจัญบานคนนี้เงยหน้าขึ้น เขาพบว่าเบ้าตาของคุณหนูตัวเองออกแดงๆ นี่ทำให้ข้ารับใช้อย่างเขาประหลาดใจ หรือว่าเจ้าฉินเฉามันจะรังแกคุณหนู?เป็นไปไม่ได้ ฉินเฉาคนนี้ ไม่ว่าใครก็รังแกได้ แต่เขาต้องไม่กล้ารังแกคุณหนูอย่างแน่นอน ตรงกันข้าม คุณหนูต่างหากที่เป็นคนควบคุมฉินเฉา“ฮ่าๆ ๆ เจียงตง ไม่เจอกันนาน”ฉินเฉาเดินเข้าไปตบไหล่เจียงตง“เจอนายแต่ละครั้งไม่เคยมีเรื่องดีสักครั้ง”เพื่อนยังไงก็คือเพื่อน เมื่อเจียงตงเจอฉินเฉาแต่ละครั้งก็อดหงุดหงิดใจไม่ได้ หรือจะพูดว่า เจอเขาแต่ละที ไม่เคยมีเรื่องดีเลยสักครั้ง“ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง รีบไปเตรียมรถ วันนี้ ฉันจะกลับไปทานข้าวที่บ้านนาย”ฉินเฉาพูดตลกขาของเจียงตงที่กำลังเดินอยู่พลันอ่อนลง แทบล้มลงกับพื้นโชคดีที่นายไปบ้านคุณหนู ถ้านายไปบ้านฉันจริงๆ ฉันคนนี้จะสู้ตายกับนายจากนั้นเขาก็ไม่พูดอะไรอีก วิ่งไปเตรียมรถให้ฉินเฉาและซูเฟยอย่างรวดเร็วคันหนึ่งนั่งสี่คน บนเมอร์ซิเดสสีเงิน เสี่ยวไป๋นั่งข้างคนขับ ส่วนเบาะหลังแน่นอนว่าต้องเป็นฉินเฉาและซูเฟยยังไงก็ตาม ซูเฟยที่เหมือนเล่นละครเกลียดฉินเฉา ก็นั่งอยู่ฝั่งซ้ายติดประตูส่วนฉินเฉาที่รู้สึกอับอายก็นั่งติดประตูฝั่งขวาไปเสี่ยวไป๋มองผ่านกระจกมองหลังไป ในใจก็พูดว่า ฉันจะไม่ยุ
