เหล่าสายฟ้าพากันกระหน˹าลงมา หวังจะจัดการกับชายเสื้อที่ปกคลุมให้แหวกออกแต่ลำแสงสีทองและขาวตรงหน้านั้น กลับค่อยๆ หนีห่างออกไปทีละน้อย“ไล่ตามไป!”ตงฟางอิ๋งไม่ยอมปล่อยให้สองคนนั้นหนีไป เธอตวาดใส่ศิษย์ยอดเขาหมอกทันทีศิษย์พวกนั้นพากันไล่ตามไปแต่ฮัวเหนียงที่บนหน้าแต้มไว้ด้วยรอยยิ้มไม่แยแส ยืนอยู่ที่นั่นชายเสื้อของเธอที่คลุมฟ้าได้เข้ามาขวางพวกนั้นไว้ด้วย“ฮัวเหนียง หลีกไปซะ!”ตงฟางอิ๋งพูดออกมา ดวงจันทร์ในมือก็เล็งมาที่ฮัวเหนียง“ขอโทษด้วย คำขอนี้คงต้องขอปฏิเสธ”ฮัวเหนียงเลียนแบบน˺าเสียงของฉินเฉา พูดออกมาเบาๆ“น่าตายเอ๊ย! เจ้ากำลังหาที่ตาย!”ตงฟางอิ๋งกระทืบเท้าอย่างขัดใจ แต่ก็ไม่อาจทำอะไรภรรยาที่ยังไม่แต่งของจูหลงซ่างเหรินคนนี้ได้ ปีศาจงูน้อยนางนี้ทำให้ตัวเองอึดอัดจริงๆ“ก็ได้ ในเมื่อเจ้าไม่หลีก งั้นข้าก็ไม่เกรงใจ!”ตงฟางอิ๋งพูดจบ ก็สั่งให้ดวงจันทร์ของเธอลอยขึ้นไปเหนือหัว“เมฆาม่วงตะวันออก ช่วยมอบพลังให้ข้าด้วย!”เมฆสายฟ้าบนอากาศกะพริบ จากนั้นก็ให้ตงฟางอิ๋งยืมพลังอีกเธอชูมือทั้งสองข้างขึ้นสูง ค่อยๆ ดึงดวงจันทร์ของตนที่ลอยอยู่บนฟ้าลงมา เตรียมดูดซับพลังและความแข็งแกร่งของสายฟ้า เพื่อใช้การโจมตีเต็มกำลังของเธอสายฟ้าฟาดกระหน˹าลงมาไม่หยุด ขณะที่พลังของเธอก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆแต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น สายฟ้านั่นก็ไม่อาจทำลายชายเสื้อหมอกของฮัวเหนียงได้ยามเมื่อสายฟ้าฟาดลงมา ทำได้เพียงให้มันสั่นเบาๆ เพียงเท่านั้น“เป็
