่ใช่ปีศาจงู แต่เป็นราวกับพระโสดาบันที่มาโปรดสัตว์ศิษย์หลายคนถึงกับทนไม่ไหวต้องคุกเข่าลงกราบกรานจากนั้นฮัวเหนียงก็โบกมือ ปล่อยชายเสื้อที่พันธนาการพวกศิษย์เหล่านั้นเมื่อชายเสื้อพวกนั้นถูกเรียกกลับมา จากนั้นก็ถูกผลักเข้าไปรับหน้าดวงจันทร์ดวงนั้นดวงจันทร์นั้นราวกับปะทะกับกำแพง มันหมุนวนอย่างบ้าคลั่งปล่อยสายฟ้าที่ราวกับกระบี่ ตัดชายเสื้อนั้นไม่หยุดและในจังหวะนี้ เหล่าศิษย์ของยอดเขาหมอกที่ฮัวเหนียงปล่อยออกมา ก็พากันกังวลเรื่องเธอแต่ท่าทางของฮัวเหนียงไม่มีแม้แต่ความกลัว และสุดท้าย เธอก็ยิ้มออกมา“ผู้อาวุโสตงฟาง พลังของท่านแม้ว่าจะแข็งแกร่งก็จริง แต่ถ้าใช้ไม่ระวัง มันจะทำร้ายตัวท่านเอาได้ง่ายๆ”จากนั้นเธอก็ขยับแขน ชายเสื้อถูกม้วนกลับมา จากนั้นก็ถูกผลักออกไปอีกครั้ง“เมฆาหมุนวน”เพียงแค่การสะบัดชายเสื้อแค่ครั้งเดียว ดวงจันทร์ที่เป็นราวกับหายนะที่น่าสะพรึงกลัว ทันใดนั้นก็พลันถูกส่งลอยกลับไปหาตงฟางอิ๋ง“หืม!”เมื่อดวงจันทร์เข้ามาใกล้ๆ ใบหน้างามของตงฟางอิ๋งก็ถอดสีพร้อมๆ กับแสงจันทร์ที่สาดเข้ามาแม้ว่าดวงจันทร์นี้ตัวเธอจะเป็นคนโยนออกไป แต่เธอก็ไม่สามารถรับเอาไว้ได้ นี่เป็นราวกับการยิงปืนลั่นใส่ตัวเองก็ไม่ปานถ้าถูกดวงจันทร์นี้ชนใส่ ตัวเธอต้องถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่านด้วยสายฟ้าพวกนั้นอย่างแน่นอนไม่มีผู้ฝึกตนคนไหนที่ไม่กลัวสายฟ้าสวรรค์ ตระกูลตงฟางก็เหมือนกันแต่ในตอนนี้เอง ชายเสื้อก็พลันลอยมา ม้วนกวาดเอาดวงจัน
