างนี่เอง” แม้ว่าจะเป็นผู้จัดการที่เธอจำไม่ได้ แต่เมื่อยืนอยู่ต่อหน้า เฉินซินก็พยักหน้าและพูดด้วยอย่างสุภาพ “ไม่เจอกันนานนะคะ เครื่องบินจะออกแล้ว เราไปนั่งที่ดีกว่าค่ะ อย่าไปทำให้เหล่าพนักงานต้องรู้สึกลำบากใจเลย”“นายท่านฉิน” ในตอนนี้เอง เสี่ยวไป๋ก็ได้พูดขึ้น “ลอเรนซ์คนนั้นไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ เขาบอกว่าเฉินซินเป็นเด็กในสังกัดเขาหรอกเหรอ?ทำไมถึงได้รู้สึกว่าคนอื่นไม่คุ้นเคยกับเขากัน”“…..” ลอเรนซ์แทบอยากกระโดดลงจากเครื่องบินและคำพูดนี้ก็ได้ทำให้เฉินซินหันมามองทันใดนั้น สายตาของเธอก็จับจ้องไปที่ชายหญิงคู่หนึ่งที่นั่งอยู่ที่นั่น“พี่ซิน มีอะไรเหรอ? เครื่องบินจะออกแล้วนะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”เฉิงซือที่เดินไปที่ที่นั่งแล้วรอเฉินซินไปนั่ง ทันใดนั้นก็เห็นท่าทางแปลกๆ ของเธอ จึงถามขึ้นมา“ไม่เจอกันนานเลยนะ….”ไม่รอให้เฉินซินพูด ฉินเฉาก็เป็นคนเริ่มก่อน พร้อมกับโบกมือให้เธอ“คุณเป็นใคร? ได้โปรดอย่ารบกวนเฉินซินของเราอีก เธอเพิ่งไปอัดคอนเสิร์ตมา ตอนนี้เธอเหนื่อยมาก เธอต้องการพักผ่อน!”เฉิงซือตะโกนออกมาอย่างไม่เกรงใจลอเรนซ์ก็อยากจะหัวเราะดังๆฮ่าๆ ๆ! เจ้าหนูนี่คิดว่ามันเป็นใคร คิดจะเลียนแบบตัวเอง ทำความรู้จักกับเธอ! นายกับเฉินซินเป็นคนแปลกหน้ากัน! เป็นใครก็ไม่รู้ ไม่เหมือนฉัน ลอเรนซ์ ที่เป็นคนมีชื่อเสียง!แต่ยังไงก็ตาม เฉินซินก็ได้ยกมือขวางเฉิงซือ จากนั้นก็พูดกับฉินเฉาอย่างสนิทสนมว่า“ฉินเฉา เป็นนายจริงๆ
