อแก้วไวน์ที่ชนชั้นสูงในเมืองตงชวนหลายคนไม่เคยลิ้มลองแต่แม้จะอยู่ในชุดไม่ค่อยเหมาะ แต่นายท่านฉิน ตัวตนที่ยิ่งใหญ่อย่างนี้ ต่อให้ใส่ชุดออกกำลังกาย ก็ยังทำให้หลายคนต้องตกใจอยู่ดีมู่หรงเจียงที่ให้เกียรติฉินเฉาดุจบรรพบุรุษถามอย่างเคารพว่า“นายท่านฉินจะไปแล้วเหรอครับ?”“อืม”ฉินเฉาพยักหน้า “ฉันมีเรื่องอื่นให้ต้องจัดการ ไม่อาจอยู่เมืองตงชวนนานกว่านี้ ใช่แล้ว ไอ้คนที่ชื่อเเจ็คนั่น นายจัดการกับมันยังไง?”“กับเจ้าหนูที่กล้าลงมือกับคุณอู๋ ผมได้หาคนไปจัดการหักขาทั้งสองข้างของมัน จากนั้นก็โยนลงแม่น˺าจื่อชวน ถ้ามันรอดชีวิตมาได้ ก็ถือว่าพระเจ้าไว้ชีวิตมัน”“อืม จัดการได้ดี” ฉินเฉาเอ่ยปากชมพร้อมกับตบไหล่มู่หรงเจียง“ครั้งนี้ลำบากนายแล้ว คงจะยุ่งไม่น้อยเลยสินะ”“ได้รับคำชมจากนายท่านฉิน ผมรู้สึกละอายจริงๆ เรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณอู๋ เพียงแค่คุณไม่ด่าผม ผมก็รู้สึกผิดสุดๆ แล้ว”“เรื่องนี้ จริงๆ แล้วจะโทษนายก็ไม่ได้” ฉินเฉาเป็นคนที่ตัดสินอย่างเป็นกลาง แม้ว่าจะเป็นผู้ฝึกตนจากเส้นทางปีศาจ แต่เขาก็รู้ว่าอะไรผิดอะไรถูก “ทั้งหมดมันเป็นเพราะลุงของอู๋ซิ่น ใครจะคิดว่าเพื่อผลประโยชน์แล้ว เขาถึงกับหักหลังหลานสาวตัวเอง อู๋ซิ่นกลัวว่าย่าของเธอจะเสียใจ ถ้าฉันฆ่าสารเลวทั้งสองคนนั้นไป”“ครับ!”มู่หรงเจียงพูดอย่างเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก “แม้ผมจะไม่ได้เรียนหนังสือ แต่ผมก็เคยได้ยินคำที่ว่า แม้แต่เสือก็ยังไม่กินลูกตัวเอง โอ้นายก
