“ถ้าคุณยังเป็นลุงของฉัน ก็ปล่อยฉันไป”อู๋ซิ่นที่มือถูกมัดติดกำแพง บิดร่างกายที่อ่อนหวานและน่ารักของเธอ ต้องการหลุดไปจากโซ่ตรวนนี้ส่วนโค้งเว้าของเธอที่ได้เห็นจากการที่ถูกมัดดูงดงามอย่างมาก ทำให้สัดส่วนของแม่วัวสาวเผยออกมาโดยไม่ต้องเดานักเลงสองคนที่นั่งยองๆ ใกล้กับชาวต่างชาติที่ชื่อเเจ็ค ก็อดไม่ไหวเผลอจ้องตาโต ขณะที่กลืนน˺าลายไปด้วย“ซินซิน เธอฟังคำของลุงเถอะ”ลุงของอู๋ซิ่น อู๋เฟิงนั่งบนโซฟาในห้อง มองมาที่หลานสาวที่ถูกมัดอย่างช่วยไม่ได้ “ลุงจะพูดอีกครั้ง พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ยกร้านอาหารม่านถัวหลัวให้ลุง หลังจากนี้ก็ยังเป็นของเธอไม่ใช่เหรอ”“ไม่!” อู๋ซิ่นกัดปาก จากนั้นก็พูดคำนี้ออกไป“ยัยเด็กนี่!”โจวซูเฟิน ภรรยาของอู๋เฟิง ป้าของอู๋ซิ่น ทันใดนั้นก็โกรธขึ้นมา เธอหยิบไม้ขนไก่ที่อยู่ใกล้ๆ ฟาดเข้ากับร่างของอู๋ซิ่นอย่างโหดร้าย“โอ๊ย!”ไม้ขนไก่นี้เมื่อฟาดเข้ากับร่างคนแล้ว มันจะเจ็บอย่างมากโดยเฉพาะฝั่งตรงข้ามยังเป็นเด็กผู้หญิงที่นุ่มนิ่มและผิวบางด้วยแล้วอู๋ซิ่นร้องออกไป พร้อมกับน˺าตาไหล“เฮ้ เธอ เธอทำอะไร!”อู๋เฟิงร้องออกมา“คุณร้องหาอะไร!” โจวซูเฟินถลึงตาใส่ “เราสอนหลานสาวในบ้านตัวเอง ตีทีสองทีจะเป็นไรไป? คุณรักยัยเด็กนี่หรือไง? ตอนฉันถูกไอ้คนแซ่ฉินตี ทำไมคุณไม่ทำอย่างนี้กับฉันบ้าง?”“เธอ เธอ! อย่ามาพูดเหลวไหลนะ!”“พี่สาวโจวอย่าโกรธเลยครับ”เเจ็คที่อยู่อีกด้านพูดอย่างไม่กระตือรือร้น “เรื่องนี้เป็นเ
