ค้ตสีดำ ปากกำลังคาบบุหรี่ พร้อมกับรถมอเตอร์ไซค์สีดำ“อากาศที่นี่แม่งโคตรร้อนเลย….เชี่ย แอร์ที่นี่เสียหรือไง ทำไมถึงได้ร้อนอย่างนี้”“แก แกเป็นใคร?”ทันทีที่มีคนนอกเข้ามา เหล่าคนในห้องทั้งหลายพลันใจเขม็งเกร็งขึ้นมาอาเหวินรีบถามขึ้นมาทันที“หืม?” ชายคนนั้นเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับพูดว่า “ไม่ใช่ว่าพวกนายกำลังหาฉันอยู่หรอกเหรอ? ทำไมพอฉันมาแล้วถึงไม่มีใครรู้จักฉัน?”“แกคือคนแซ่ฉิน!”หลงเว่ยเฉียงหยิบปืนที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาทันที พร้อมกับถามชายที่อยู่หน้าประตู “แกเข้ามาได้ยังไง! ทำไมลูกน้องที่เฝ้าประตูถึงไม่เข้ามารายงาน?”“แกหมายถึงพวกมันเหรอ?”ฉินเฉาก้มเอว พร้อมกับเปิดประตูให้กว้างขึ้นหลงเว่ยเฉียงมองไป พร้อมกับเห็นลูกน้องสองคนของเขานอนสลบอยู่จริงด้วย เจ้านี่มีวิชาจริงๆ! ไม่อย่างนั้นทำไมถึงได้จัดการคนของตัวเองสองคนที่เฝ้าประตูโดยที่ไม่มีเสียงอะไรได้“แฮ่ม นายท่านฉิน” หลงเว่ยเฉียงทันใดนั้นก็แสยะยิ้มออกมา “แกมีวิชาแล้วยังไง ต่อหน้าฉัน หลงเว่ยเฉียงไม่นับว่าเป็นอะไร ตราบเท่าที่ฉันลั่นไกปืนในมือนี้เบาๆ ก็สามารถลบชื่อแกออกไปได้”“ปืนประดิษฐ์” ฉินเฉาคิดเล็กน้อย แล้วสูบบุหรี่ต่อ ทั้งยังไม่ลืมเอ่ยเตือนหลงเว่ยเฉียงด้วย “ระวังมันระเบิดใส่มือแกล่ะ”“แม่งเอ๊ย เรื่องนี้ไม่ต้องให้แกมาเตือนหรอก!”หลงเว่ยเฉียงพูดอย่างชั่วร้ายเขาสังเกตว่าด้านข้างของเขา วอรีฟยังคงดูละครอยู่ ก็อดใจเขม็งขึ้นมาไม่ได้แม่ง ไม่ใช่ว่าเมื่อกี้แกกำ
