็กระโดดกลับขึ้นมาบนสะพานในระหว่างที่กำลังทำนี้ เสี่ยวอิ๋งก็เอาแต่กรีดร้องซ˺าๆ จนฉินเฉาเกิดอาการอยากจะโยนสาวน้อยนางนี้ลงไปอีกครั้งเมื่อกลับขึ้นมาบนสะพาน เขาก็กระซิบข้างหูสาวน้อยนางนั้นว่า“ครั้งหน้า อย่าทำอะไรไร้สมองอย่างนี้อีก”จากนั้น เขาก็เหวี่ยงแขน โยนร่างของสาวน้อยออกไปแต่ไม่ได้โยนลงแม่น˺า แต่แขวนสาวน้อยไว้กับรางรถไฟที่ยื่นออกมาเสี่ยวอิ๋งเหงื่อแตกพลั่ก เธอกลัวจนไม่กล้าขยับ ไม่กล้ากรีดร้องออกมาหลังจากฉินเฉาช่วยสาวน้อยแล้ว แม้แต่ชื่อก็ไม่ทิ้งไว้ เขาขับมอเตอร์ไซค์กลายเป็นสายฟ้าสีดำ พร้อมกับหายไปจากสะพานกลุ่มเด็กแว๊นซ์พากันตกใจวันนี้พวกเขารู้แล้ว ว่าอะไรที่เรียกว่าการไล่ตามขีดจำกัดที่แท้จริงเทียบกับคนขับมอเตอร์ไซค์สีดำคันนั้น พวกเขาก็เป็นราวกับเศษฝุ่นที่ไม่มีค่าอะไร“เสี่ยว เสี่ยวอิ๋ง เธอเป็นอะไรมั้ย?”เฟิงลี่เหมิงลงมาจากมอเตอร์ไซค์ มองไปที่เสี่ยวอิ๋งที่ถูกแขวนไว้“ฮือๆ …..ฉัน ฉันอยากเจอแม่…..”เสี่ยวอิ๋งนิ่งได้สักพัก จากนั้นก็ร้องไห้ออกมา “ฉันอยากเจอแม่ ฉันไม่กล้าโดดเรียนอีกแล้ว…..ฉันจะกลับบ้าน ฉันจะกลับบ้านไปเป็นเด็กดี….ฮือๆ ….”เสียงร้องไห้ของเธอทำให้กลุ่มเด็กแว๊นซ์พวกนี้พากันเงียบคนหนุ่มสาวไม่รู้จักหวงแหนชีวิตตัวเองถ้าไม่ได้เห็นเสี่ยวอิ๋งเฉียดตาย กลัวว่ากลุ่มเด็กแว๊นซ์พวกนี้จะไม่รู้ว่าความตายเป็นยังไงแม้แต่หัวหน้าทีมก็เงียบไป“ความเร็ว…..รู้สึกว่าฉันและนายจะต่างกันเกินไป……”เขาคิดถึงภาพ
