ิดถึงนายจนไม่เป็นอันกินอะไร เหมือนคนราวกับถูกปีศาจกักขัง ไม่เหมือนคุณหนูผู้เอาแต่ใจคนเดิม”“โอ้ แล้วหยูลู่ที่รักของฉัน คิดถึงฉันจนร้องไห้ด้วยหรือเปล่า?”มือของฉินเฉาลูบบั้นท้ายที่กลมกลึงของหยูลู่เบาๆ ขณะที่มุมปากแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายขณะที่ถาม“คิดถึงนายจนร้องไห้?” หยูลู่พ่นลมออกจมูกแล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า “ขอโทษด้วย ต่อให้นายต้องการ แต่ฉัน หยูลู่คนนี้ ทุกวันต่างก็มีคนเข้ามาจีบมากมาย ไม่มีเวลาจะคิดถึงนายสักนิด!”“ใครกันที่กล้ามาจีบผู้หญิงของฉัน!” ฉินเฉาพลันเลิกคิ้วขึ้นโดยทันใด แล้วพูดอย่างแข็งขันว่า “ฉันจะไปดูมันสักหน่อย ใครกันที่กล้าทำอย่างนี้!”หลังจากพูดจบ ทันใดนั้น ประตูลิฟต์ก็เปิดออกทันทีจากนั้น ด้านนอกก็มีชายหนุ่มเดินมาแต่ไกล“ลู่ลู่ คุณอยู่นี่เอง ผมตามหาตั้งนาน!”ชายคนนั้นเมื่อเห็นหยูลู่ก็พลันตะโกนออกมาด้วยน˺าเสียงมีความสุขเต็มเปี่ยมคำ “ลู่ลู่” นี่ ทำให้ฉินเฉาตกใจเขารีบหันไปมองผู้อำนวยการคนสวย พบว่าคิ้วของเธอขมวดมุ่นบนใบหน้าทำท่าราวกับคนป่วย นี่ทำให้เขารู้สึกคลายใจหยูลู่ไม่ได้คิดอะไรกับเขาจริงๆ ด้วย เล่นเอาเขาตกใจแทบแย่!“แมทธิว ต้องขอโทษอย่างสูง ที่นี่คือบริษัท กรุณาเรียกฉันว่าผู้อำนวยการหยู หรือเรียกชื่อฉันด้วย”“ขอโทษครับ ผู้อำนวยการหยู” ชายหนุ่มคนนั้นยักไหล่ “ผมคิดว่าเรียกคุณแบบนั้น จะทำให้คุณมีความสุขกว่า ตอนเราอยู่ฝรั่งเศส ทุกคนต่างเรียกชื่อกันอย่างสบาย แม้กระทั่งเจ้านายของผ
