“ผลลัพธ์ออกมาแล้ว เปล่าประโยชน์ที่จะรอต่อไป”ปราชาสัมพันธ์สาวพูดเหน็บแนม “ฉันไม่รู้ว่านายเป็นใคร หรือว่านายคิดว่าตัวเองเป็นญาติของผู้อำนวยการหยูจริงๆ? ฮึ่ม ตลก ถ้าไม่อยากเสียหน้า ก็รีบทิ้งกุญแจรถไว้แล้วไสหัวกลับนรกไปซะ!”คำพูดของเธอทำให้คนรอบๆ พากันสนใจหันมาดูเรื่องสนุก“หรือว่าจะเป็นโรคจิต!”“ภรรยา เธออยู่ไหน รถติดเหรอ? เร็วเข้า เดี๋ยวเรื่องสนุกจะจบซะก่อน!”“หนุ่มน้อย รีบทิ้งกุญแจรถไว้แล้วออกไปซะ ก่อนที่จะเสียหน้าไปกว่านี้”ผู้คนรอบๆ พากันพูดออกมาแต่ฉินเฉาไม่ใส่ใจคนพวกนี้ ที่เห็นการมุงดูเรื่องสนุกเป็นวัฒนธรรมอย่างหนึ่ง“อดทนหน่อย รออีกเดี๋ยว” ฉินเฉากอดแขน ในมือถือกุญแจไว้ส่ายไปมา ขณะที่ยืนต่อหน้าปราชาสัมพันธ์สาว“ฮึ่ม ก็ได้ ฉันจะรอ ฉันจะเล่นเป็นเพื่อนนาย ตอนนี้บ่ายสามโมงบริษัทของเราเลิกงานห้าโมงเย็น ฉันจะให้เวลานายสองชั่วโมงในการรอให้ผู้อำนวยการหยูลงมาพบนาย และแน่นอน ถ้านายบอกว่าผู้อำนวยการหยูเลิกงานแล้วค่อยลงมาหานาย ก็ถือว่าหน้านายนั้นหนาจริงๆ”“วางใจน่า ถ้าเธอไม่ได้ลงมาหาฉันเฉพาะล่ะก็ กุญแจนี้จะยังคงเป็นของเธอเหมือนเดิม”ฉินเฉาอยากจะหัวเราะออกมาดังๆตัวเองอยากจะเจอหยูลู่ จำเป็นต้องรอจนเธอเลิกงานด้วยเหรอ?เมื่อฉินเฉาพูดจบ ลิฟต์ที่อยู่ใกล้ๆ พลันเปิดออกจากนั้น สาวงามที่โดดเด่นอย่างมากก็ได้วิ่งออกมาจากข้างในแม้ว่าเธอจะสวมรองเท้าส้นสูง แต่เวลานี้เธอไม่มีเวลามาระวัง เธอวิ่งเข้าหาฉินเฉาอย่างไว“ผู้
