ปรงสีฟันโอลี่ออกไปเราจะใช้สงครามราคาสู้กับมัน!”ดวงตาของพนักงานระดับสูงบางคนเป็นประกายพร้อมกับพูดว่า“บริษัทของแปรงสีฟันโอลี่เมื่อเทียบกับบริษัทของเราแล้วต่างกันมากถ้าเราใช้สงครามราคา เราจะต้องสามารถทำลายพวกเขาได้อย่างแน่นอน!”“นี่ไม่ชั่วร้ายเกินไปเหรอ?” หยางชูถามออกมา“เอิ่ม?” ผู้จัดการคนนั้นพูดไม่ออก พยายามคิดถึงความคิดของหยางชู“ฉันชอบ” หยางชูพลันยิ้มหึหึออกมา “สงครามการตลาด ถ้าเราไม่ชั่วร้าย คนที่ตายอาจเป็นเรา เพื่อเงินเดือนของเรา เพื่อบริษัทของเราทุกคนจะต้องขยันขันแข็ง!”แกร่กๆ (เสียงเกาหัว) ….. เมื่อเห็นหยางชูให้กำลังใจ พนักงานที่เพิ่งเข้ามาใหม่อดสบถเสียงเบาไม่ได้ว่า “รู้สึกแย่ชะมัด ระวังกรรมจะตามสนอง”“อาเม่ย ไปเอาแชมเปญมา” ประธานหยางไม่สนใจเรื่องพวกนี้ตราบเท่าที่สามารถหาเงินได้ ตราบเท่าที่ร˹ารวย ต่อให้ต้องลดราคาด้วยการใช้วัสดุที่ด้อยราคา มีอันตราย เขาก็ไม่สน ตราบเท่าที่มันขายได้ เขาก็เต็มใจทำแต่หลังจากตีตลาดมานาน ก็ไม่พบว่าคุณภาพของวัสดุที่ใช้ผลิตของพวกเขาด้อยคุณภาพเพราะแปรงสีฟันเงินหยวนของพวกเขาใช้วัสดุคุณภาพดีมาตลอดทำให้กลุ่มคนธรรมดาไม่สนใจจะดูปัญหาเรื่องนี้อีก เมื่อแปรงฟันจนเลือดออก ก็ไม่เกี่ยวกับแปรงสีฟันของเขา จะโทษก็ไปโทษหมากฝรั่งนู่น!เมื่อคิดได้วิธีนี้ หยางชูก็พบหนทางหาเงินกับแปรงสีฟันเงินหยวนของตัวเอง“ดี” อาเม่ยแอบส่งสายตาให้กับประธานหยาง จากนั้นก็ยืนขึ้นเดินไปที่ตู้เย็นที
