เหลียวชาชาพูดคำที่มีสองความหมายออกมาแต่เหมือนฉินเฉาจะฟังความหมายอีกอย่างไม่ออก ดังนั้นเขาจึงบอกเธออย่างภาคภูมิใจว่า“วางใจได้เลย ฉันมีผู้เชี่ยวชาญอยู่หลายคน”จากนั้น ฉินเฉาก็หลับตา พร้อมกับท่องอะไรบางอย่างในใจไม่นาน พื้นในลานจอดรถก็พลันมีเสียงฉีกอากาศดังมาจากนั้น ก็มีหลุมอากาศสองหลุม พร้อมกับสาวงามสองคนเดินออกมาหญิงสาวสองคนนี้ มีรูปร่างและหน้าตาไม่เหมือนกัน แต่ถึงจะต่างกัน พวกเธอก็ยังนับว่าเป็นสาวงามอยู่ดีคนหนึ่งสูงมากกว่า 170 สูงโปร่ง ผิวเนียน ใบหน้าไร้อารมณ์ เธอสวมชุดสีดำ ถ้าเธอซ่อนตัวล่ะก็ คนธรรมดาคงหาเธอไม่เจอส่วนอีกคน เธอสูงประมาณ 160 แม้ว่าจะไม่สูงเท่า แต่เธอก็เป็นสาวงาม เธอน่ารัก แต่ท่าทางของเธอกลับเหมือนซ่อนอะไรไว้“เสี่ยวไป๋คำนับนายท่าน”“ชิโยะคำนับนายท่าน”สาวงามทั้งสองทักทายฉินเฉา“เธอ พวกเธอเป็นใคร….” เมื่ออยู่ๆ ก็มีสาวงามสองคนปรากฏตัวขึ้น ทำให้เหลียวชาชาตอบสนองไม่ทัน“ไม่ต้องเป็นห่วง พวกเธอเป็นคนของฉัน” ฉินเฉากลัวว่าเหลียวชาชาจะคิดว่าพวกเธอเป็นศัตรู จึงตบอกตัวเองแล้วพูดออกมา“คนของนาย?” เหลียวชาชาเลิกคิ้ว แล้วมองไปที่ฉินเฉาด้วยท่าทางแปลกๆ“มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ!” ฉินเฉาอยากจะรีบอธิบาย แต่กลายเป็นว่าไม่ต้องอธิบายหรอก เพราะไม่ว่ายังไง เสี่ยวไป๋และชิโยะก็เป็นคนของเขาจริงๆ“เสี่ยวไป๋เป็นคนของนายท่าน” เสี่ยวไป๋ที่ไม่รู้อะไร แสดงความซื่อสัตย์ของเธอออกมา เชิดคางและยืดอกตอบออกมาว่า
