บๆ“ฮ่าห์!”จางเซี่ยงที่ถูกจับไว้พลันเตะเท้าออกมา เตะใส่หัวฉินเฉาหลายครั้งร่างของฉินเฉาล้มลง ปล่อยมือจากคอจางเซี่ยง“ฉินเฉา!”“น้องเขย!”หลัวชิงหลินและหลัวหยูเฟิงตกใจ ทั้งสองคนรีบวิ่งเข้าไปช่วยฉินเฉา“ฉันไม่เป็นไร” ฉินเฉากะพริบตาให้กับทั้งสองคน เมื่อเห็นท่าทางผ่อนคลายของฉินเฉา หลัวหยูเฟิงก็มึนงง แต่หลัวชิงหลินตอบสนองต่างออกไป เธอรู้ว่าฉินเฉาแสร้งทำเป็นเล่นละคร“พ่อบ้านจาง คุณไม่เป็นอะไรนะ!”บอดี้การ์ดทั้งหลายเห็นสถานการณ์กลายเป็นแบบนี้ก็ตกใจ ถามขึ้น“ไม่เป็นไร” จางเซี่ยงมองนาฬิกาของตัวเอง พร้อมกับสีหน้าที่กลับเป็นปกติ ได้เวลาต้องไปแล้ว“วันนี้เห็นแก่หน้าตระกูลหลัว ฉันจะไว้ชีวิตแก” จางเซี่ยงยังคงแสดงท่าทางหยิ่งยโสเหมือนเดิม ยืนอยู่บนเวที แล้วพูดกับฉินเฉาอย่างวางมาดว่า “ครั้งหน้า ถ้าแกกล้าปรากฏตัวต่อหน้าตระกูลหานอีก ฉันจะไม่เกรงใจแล้ว! ฮึ่ม!”“พี่ใหญ่ ไปกันเถอะ”ฉินเฉาแสร้งเป็นว่าบาดเจ็บจากลูกเตะ ให้หลัวหยูเฟิงพยุงเขาลุกขึ้น จากนั้นก็เดินโซซัดโซเซออกไปหลัวหยูเฟิงจ้องไปที่จางเซี่ยงคราหนึ่ง จากนั้นก็พาฉินเฉาและน้องสาวพร้อมทั้งเหล่าทหารเดินออกไป ก่อนที่จะจากกัน เขาก็ไม่ลืมที่จะโยนปืนหลายกระบอกนั้นลงพื้นไปปืนพวกนี้ใช้ไม่ได้แล้ว เพราะว่าพริบตาที่หลัวหยูเฟิงได้ปืนนี้มาเขาก็ได้ทำการดัดแปลงจนปืนพวกนี้ยิงไม่ออกหลังจากที่ออกมาจากโรงแรมตี๋ห่าว ข้างนอกก็จอดไว้ด้วยรถจิ๊บทหาร นี่เป็นรถที่หลัวหยูเฟิงใช้เมื่อขา
