พื้น พร้อมกับหยิบปืนออกมาจากอกเสื้อ ชี้มาที่หัวของฉินเฉา“จางเซี่ยง แกกล้าซ่องสุมอาวุธปืนจริงๆ!”หลัวหยูเฟิงตกใจ ไม่คิดว่าบอดี้การ์ดพวกนี้จะพกปืนมาด้วย พวกมันกล้ามาก ถึงกับกล้าท้าทายกฎหมาย!“บอดี้การ์ดพวกนี้เป็นมืออาชีพที่ถูกจ้างมา” จางเซี่ยงยักไหล่ แล้วพูดว่า “ต้องขอโทษด้วยจริงๆ เพราะว่าคนพวกนี้ต่างมีใบอนุญาตให้พกปืนได้”“พวกมันปกป้องแกไม่ได้หรอก”ฉินเฉาไม่เห็นคนพวกนี้อยู่ในสายตา แล้วพูดกับจางเซี่ยงต่ออย่างไม่แยแส “ฉันจะถามแกเป็นครั้งสุดท้าย จะมาเป็นลูกน้องฉัน หรือว่าตาย?”ที่ฉินเฉาอยากให้จางเซี่ยงยอมจำนน จริงๆ แล้วก็เพื่อที่จะเพิ่มอิทธิพลให้กับตี้ลิ่ว ไม่อย่างนั้น ถ้าเฉพาะตัวเขาเอง เขาไม่มีทางสนใจคนอย่างจางเซี่ยงอย่างแน่นอนถ้าเขาต้องการตัวช่วยจริงๆ เขายังมีหุ่นเชิดปีศาจของเขาอยู่ อย่าว่าแต่จางเซี่ยงคนเดียวเลย ต่อให้เป็นจางเซี่ยงพันคน ก็ไม่สามารถสู้เสี่ยวไป๋คนเดียวได้“ฉันเลือกให้แกตาย!”จางเซี่ยงพูดอย่างชั่วร้าย“แกกล้า!” หลัวหยูเฟิงจ้อง พร้อมทั้งพูดออกมาอย่างเย็นชาและก้าวร้าว “ฉันก็อยากจะดู ว่าต่อหน้าฉัน หลัวหยูเฟิง ใครจะกล้าลงมือกับน้องเขยของฉัน!”จากนั้น ทหารนับสิบข้างหลังเขาก็ตอบรับคำหนึ่งท่าทางของพวกเขาน่าตกใจอย่างมาก ราวกับว่าพวกเขาจะต่อต้านให้ถึงที่สุด จางเซี่ยงตกใจ แต่ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็พูดว่า “คุณทหาร ฉันรู้ว่าตระกูลหลัวของนายเป็นตระกูลทหาร แต่ตระกูลหานของเราก็ไม่ใช่ผัก
