นรังเพลิงก็กลิ้งออกมา พร้อมกันนั้นก็เอาลูกกระสุนออกมาจากรังเพลิงห้าลูกเหลือทิ้งไว้ในนั้นเพียงลูกเดียว จากนั้นฉินเฉาก็หมุนรังเพลิงตาตี่ๆ ของจางจื่อเว่ยจ้องรังเพลิงที่หมุนนั้นเขม็งชายคนนี้ต้องการจะดูว่าลูกกระสุนจะอยู่ตรงช่องไหน แต่ว่าน่าสงสาร เพราะความเร็วของรังเพลิงที่หมุนอยู่นั้นเร็วเกินไป แทบจะเห็นแต่แสงสีเงินเปล่งออกมาด้วยซ˺า อย่างรวดเร็ว ตาของจางจื่อเว่ยก็แสดงอาการตกใจออกมา เมื่อไม่อาจเห็นตำแหน่งของลูกกระสุนได้ตุบ!หลังจากที่ฉินเฉาสะบัดรังเพลิงเข้าที่แล้ว เขาก็วางปืนลูกโม่ลงบนโต๊ะ“เอาล่ะ เรามาเริ่มกันเถอะ” ฉินเฉาพูดจบก็ทำการหมุนปืนที่อยู่บนโต๊ะ ปากกระบอกปืนเริ่มหมุนอย่างช้าๆ จากนั้นก็ชี้มาที่ตัวเอง“ดูเหมือนโชคของฉันจะดี ฉันได้ยิงก่อน”ฉินเฉามองไปที่จางจื่อเว่ย พร้อมกับหยิบปืนลูกโม่ขึ้นมาจ่อเข้ากับขมับตัวเองแล้วพูดกลั้วหัวเราะว่า “นายน้อยจาง นายต้องชอบแน่ๆเพราะหลังจากฉันยิงแล้วก็เป็นตาของนาย”ฉินเฉาพูดจบก็ทำการลั่นไกอย่างไม่ลังเลแชะ!นกสับและฉนวนส่งสะเก็ดไฟออกมาพร้อมกับเสียง จางจื่อเว่ยนั้นกลืนน˺าลายดังเอื๊อกเชี่ย เจ้านี่มันบ้าไปแล้วเหรอ?เขารู้สึกว่าชายที่เรียกว่าฉินเฉาคนนี้ไม่ได้กลัวตายเลยสักนิด ราวกับเขารู้ว่าโอกาสหนึ่งในหกนี้จะไม่มีทางระเบิดหัวเขาแน่หลัวชิงหลินแอบผ่อนคลายเธอมองดูฉินเฉาจัดการเรื่องราว มันเหมือนกับว่าเขารู้ว่าลูกกระสุนอยู่ตรงไหนราวกับดูลายมือตัวเองแต่ถ้าจางจื่อเว่ยต
