ขาหายดีดังเดิมแล้วเมื่อฉินเฉาถอนมือกลับ เขาก็ขยับขาของเขานี่ทำให้ขาที่ติดขัดของเขา เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ แม้กระทั่งยันพื้นไว้ มันก็ยังสามารถพยุงตัวเขาเอาไว้ได้ ไม่ได้รู้สึกเหมือนกับไร้น˺าหนักเหมือนอย่างก่อน!“ขาฉัน…ขาฉันหายแล้ว!”ซุนเสวี่ยเหยียนปล่อยซุนเหยียน จากนั้นก็เดินด้วยตัวเองอย่างช้าๆอย่างรวดเร็ว เขาก็เดินเร็วขึ้น จนในที่สุด ทุกคนก็ตะลึง เมื่อเห็นเขาวิ่งเหยาะๆ จากนั้นก็เร็วขึ้น พร้อมกับกระโดดโลดเต้น!สีหน้าของเขาเหมือนกับเด็กที่เพิ่งหัดวิ่ง“เขา เขาทำได้จริงๆ …..”หลัวเจิ้นเทียนเปิดปาก พูดคำพวกนี้ออกมาหวังซูหงมีสีหน้าอับอาย ก่อนหน้านี้ เธอจำได้ว่าเธอทำอะไรไป เธอหัวเราะเยาะคนอื่น ตอนนี้ เธออยากจะหารูสักรูแล้วมุดลงไปมีความสามารถอย่างนี้ ต่อให้เขาบอกว่าเป็นหมอชั้นสูงก็ไม่เกินเลย!กระทั่งให้ฮัวโต๋รักษา ก็ยังไม่มีความสามารถขนาดนี้!แต่ฉินเฉาไม่ได้ฉวยโอกาสเยาะเย้ยหวังซูหง แต่กลับหันหัวไป มองไปที่หลัวเจิ้นเทียนยิ้มๆหลัวเจิ้นเทียนเข้าใจว่าเขากำลังเตือนตัวเอง เขาทำตามข้อตกลงที่ทำไว้ได้แล้ว รองผบ.คนนี้ มองไปที่ฉินเฉา จากนั้นก็พยักหน้าให้กับฉินเฉาอย่างหนักหน่วงและจริงจัง“ผู้มีพระคุณ!”ซุนเหยียนจูงมือซุนเสวี่ยเหยียนที่ยังอยากจะวิ่งต่อเดินมา พร้อมกันนั้นก็คุกเข่าให้กับฉินเฉา“ผู้มีพระคุณ คุณจะให้เราตอบแทนคุณยังไง…..”ซุนเหยียนร˹าไห้ พูดอย่างตื้นตันว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ฉันและพี่ใหญ่ซุนวันนี้คงถ
