คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ“ตลก!” หวังซูหงพูดดูถูก “แค่เป็นกังฟูนิดหน่อย คิดว่าจะสู้ปืนได้งั้นเหรอ! แกมาสร้างความวุ่นวายในบ้านของรองผบ. คุกคามความปลอดภัยของเรา ยามพวกนี้สามารถยิงแกได้”“ยิงฉัน?”ฉินเฉาอดยิ้มออกมาไม่ได้ “นี่ป้า ที่ผมเรียกคุณป้านั้น 1 เพราะว่าคุณเป็นแม่ของหลินหลิน อย่าคิดว่าแก่แล้วฉันจะเคารพ คิดจะใช้เรื่องอาวุโสมาขู่ ถ้าคุณไม่เคารพความเป็นมนุษย์ของคนอื่น งั้นฉันก็จะไม่เกรงใจเหมือนกัน คุณบอกว่าจะยิงฉัน นั่นต่างหากเป็นเรื่องตลก อย่าคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ เป็นแค่เมียรองผบ. คิดว่าตัวเองเป็นจักรพรรดินีจริงๆหรือไง? จะยิงฉัน คุณยังไม่มีคุณสมบัติพอ!”“อวดดีนัก!” หวังซูหงกระทืบพื้นอย่างขัดใจ“น้องเขย ไม่เอาไม่ทะเลาะกัน ฉันจะไปส่งนายก่อน พวกเขาไม่กล้าขวางนายหรอก” หลัวหยูเฟิงไม่อยากให้ฉินเฉาและแม่ของเขาทะเลาะกันอย่างนี้ แม้ว่าแม่ของเขาจะทำเกินไป แต่จะดีจะร้ายยังไงก็ยังเป็นแม่ จะให้คนอื่นมาว่าร้าย ยังไงก็คงรู้สึกไม่พอใจอยู่ดี“รีบไปก่อนเถอะ ไว้พ่อและแม่ใจเย็นลงแล้ว นายค่อยกลับมาใหม่อีกครั้ง”ตัวพี่ชายบอกกับน้องสาว“อืม!” หลัวชิงหลินก็อยากให้เรื่องนี้จบโดยเร็ว เธอจึงทำการดึงแขนฉินเฉาออกไปข้างนอกพร้อมกับหลัวหยูเฟิง“ใครกล้าออกไป!” หวังซูหงตอนนี้หรี่ตา “อย่างน้อยฉันก็เป็นภรรยาของรองผบ.! ชีวิตของฉันถูกคุกคาม พวกนายยังไม่จับคนร้ายไปสถานีตำรวจอีก!”เหล่ายามพากันมองหน้ากัน ลังเล จากนั้นก็ไปหยุดอยู่หน้าทางเ
