ล้ว…..คำพูดนี้ของแม่ของเธอ หลัวชิงหลินพลันรู้สึกสิ้นหวังแม้จะไม่ชัดเจน แต่เธอก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นแม่ของเธอ เมื่อตอนที่ลงมาจะต้องพูดอะไรที่ดูถูกฉินเฉาอย่างแน่นอนฉินเฉาคนนี้ แม้จะมีท่าทางเหมือนไม่สนใจอะไร แต่ในกระดูกกลับเต็มไปด้วยความถือดี ดังนั้น เขาจึงไม่สนใจเรื่องที่เราตกลงกัน พร้อมทั้งฉีกกราชากภาพลักษณ์อันสุภาพเรียบร้อยทิ้งไป“ที่นี่ ฉันต้องไปแน่นอนอยู่แล้ว” ฉินเฉายักไหล่ “แต่ฉันต้องพาผู้หญิงของฉันไปด้วย หลินหลินที่รัก เธอจะไปด้วยกันกับฉันมั้ย?”“เหลวไหล! ทำไมลูกสาวฉันถึงต้องตามคนชั้นต˹าอย่างแกไปด้วย!”หลัวชิงหลินรู้สึกสับสนแต่ฉินเฉาจงใจทำให้หลัวชิงหลินลำบากใจ เทียบกับความรู้สึกที่หลัวชิงหลินมีให้เขาแล้ว ฉินเฉารู้สึกละอาย ดังนั้น เขาจึงใช้โอกาสนี้เพื่อให้ทั้งสองฝั่งแยกจากกันถ้าโชคดี ครั้งนี้คงกันหลัวชิงหลินออกไปได้ถ้าเธอตามเขามา เธอจะต้องแตกหักกับครอบครัวของตัวเองแน่ถ้าเธอเชื่อฟังแม่ของเธอ เธอก็จะเริ่มใหม่ได้ บางที เรื่องนี้อาจจะสลายไปราวกับอากาศธาตุต่อให้เธอจะเกลียดเขาก็ช่าง จะโทษเขาก็ตาม ยังไงฉินเฉาก็ต้องทำ“ไม่ อย่าบังคับฉัน….” หลัวชิงหลินรู้สึกปวดใจ เธอทนไม่ไหวจนต้องนั่งลงกับบันไดด้วยใบหน้าซีดขาว“แกมีสิทธิ์อะไรมาพูดกับลูกสาวฉันแบบนั้น ไสหัวไป!” หวังซูหงอยากจะทำให้ฉินเฉาไสหัวไปจากบ้านของเธอซะเดี๋ยวนี้“แม่ อย่าพูดอย่างนั้น!”หลัวชิงหลินที่พลันร้องออกมา ทำให้หวังซูหงสงบลงทันที
