ไปเป็นทหารเข้าร่วมสงครามที่เวียดนาม ทิ้งฉันไว้กับแม่นมของเสี่ยวเฟิง ทุกวันฉันต้องอกสั่นขวัญแขวน กลัวว่าอยู่ๆ จะได้รับข่าวร้ายของคุณ รู้ว่าคุณตายในสนามรบ”หวังซูหงและรองผบ. คนนี้ดูเหมือนจะมีหนี้กันอยู่ ทำให้ชายแก่คนนั้น ไม่พูดอะไรสักคำ“ยิ่งกว่านั้น เมื่อคุณไปแล้ว ฉันที่เป็นผู้หญิงทำได้แค่เลี้ยงลูก ไม่อาจทำไร่ทำสวน ทุกวันได้แต่พับซองจดหมายเพื่อหาเงินประทังชีวิตคุณหนูอย่างฉันที่เมื่อก่อนไม่เคยทำงานแบบนี้ ก็ต้องทำจนมือด้าน หวังว่าหลังจากผ่านความยากลำบากนี้กับคุณไปได้ คุณจะได้กลายเป็นเจ้าหน้าที่ทหาร คิดว่าสักวันคงดีกว่านี้ แต่ใครจะรู้ เงินอุดหนุนที่ได้มาคุณกลับแบ่งให้กับครอบครัวของเพื่อนของคุณ ครอบครัวตัวเอง เนื้อยังไม่มีกิน แต่คุณกลับยังไปดูแลครอบครัวคนอื่นอีก!”“นั่นเป็นครอบครัวของเพื่อนที่เสียสละในสนามรบ!” พูดคำนี้ออกไป หลัวเจิ้นเทียนก็อดไม่อยู่ ต้องตบโซฟาแล้วพูดว่า “ถ้าไม่มีเพื่อนพวกนี้ กองทัพของเราคงตายคาสนามรบกันหมด แม้แต่ฉัน เธอก็จะไม่ได้เห็น!”“ตบโซฟาทำไม เก่งจริงมาตบฉันนี่!” หวังซูหงระเบิดอารมณ์ออกมาทันที พร้อมกับจ้องไปที่ชายแก่พร้อมกับตะโกนออกมา“หลัวเจิ้นเทียน มีความสามารถเป็นถึงรองผบ. กล้าตีฉันมั้ย! ในอดีต ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะฉันปกป้องคุณล่ะก็ คุณคงถูกพ่อฉันฆ่าไปแล้ว!”“ซูหง ทำไมเธอพูดอย่างนั้น” หลัวเจิ้นเทียนถอนหายใจ “คนเราควรมีน˺าใจต่อกัน เพื่อนพวกนี้และฉัน ต่างเป็นเพื่อนตายกัน แ
