ูลผู้ทรงอิทธิพลของญี่ปุ่นแต่ถ้าไม่ใช่เรื่องพวกนี้ ไม่ใช่ว่าตัวเขาเป็นพวกว่างงานหรอกเหรอ?“งั้นนายก็บอกว่านายเป็นที่ปรึกษาของบริษัทเราเป็นยังไง” หลัวชิงหลินคิดแล้วพูดออกมา “นายเรียนมาทางด้านภาษาจีน มาวางแผนให้บริษัทของเรา นี่นับว่าเป็นงานที่มีฐานะงานหนึ่ง แม้ว่าเงินเดือนจะไม่สูง แต่อย่างน้อยก็นับว่ามีหน้าตาอยู่บ้าง”“อืม แล้วที่ว่าไม่สูงนั้นมันเท่าไร?”“เดือนหนึ่งประมาณ 4 – 5 พันหยวน”“…..” ฉินเฉาพูดไม่ออก ในเมืองซู่หนานนี้ มีหลายคนที่เดือนหนึ่งหาเงินได้ 4 – 5 พันหยวน นอกจากว่าคุณจะทำงานใช้แรง แล้วก็กินข้าวในที่ทำงาน พนักงานออฟฟิศมากมายต่างหาเงินได้พอๆ กับคุณ ตราบเท่าที่เขาสามารถอดทนผ่านงานหนักนั้นมาได้ฉินเฉานึกถึงตอนที่ปีที่เขาจะจบการศึกษา ผู้อำนวยการมากล่าวในงานว่า“นักศึกษาที่เพิ่งจะเรียนจบไป เมื่อไปทำงานในสำนักงาน เดือนหนึ่งพวกเธอจะทำเงินได้ประมาณ 1,000 หยวน ทุกวันใส่สูทสวมรองเท้าหนัง ยัดเยียดตัวเองไปในรถโดยสารสาธารณะเพื่อเดินทางไปกลับที่ทำงาน ยามออกไปทำงานข้างนอก พากันดูถูกคนขับรถสาธารณะ ยามผ่านไซต์งานก่อสร้าง มองเหยียดฝุ่นผงที่เลอะตามตัวคนงานฉาบปูน แต่มีใครรู้บ้างว่า คนขับรถที่พวกเขาดูถูกนั้น เดือนหนึ่งทำเงินได้มากกว่า 2,000 ขณะที่คนงานฉาบปูน เดือนหนึ่งทำเงินได้กว่า7,000”ในยุคนี้มีคนที่ลักษณะภายนอกดูดีแต่เงินเดือนเท่าขี้หมา ในขณะที่งานใช้แรงที่หลายคนดูถูก กลับหาเงินได้มากกว่าพวกเขา
