ินเฉาลำแสงเย็นเยียบของกระบี่เหมือนกับจะสามารถแทงทะลุผิวหนังและทำให้ฉินเฉาเสียเลือดได้แต่ฉินเฉาแม้แต่หนังตาก็ไม่ขยับ ยังคงพูดต่อว่า“คำพูดของเธอที่บอกว่า คร่าอสูร กำจัดปีศาจ จริงๆ แล้วก็เป็นแค่กลุ่มคนที่ชอบยุ่ง คร่าอสูร? ตลก หู่หลี่ลี่ จิ้งจอกน้อยนั่น แม้ว่าเธอจะโดดเรียน นินทาครูลับหลัง แต่ไม่ใช่คนชั่วที่ต้องถูกฆ่า ฉันเป็นคนจากเส้นทางปีศาจ ได้ช่วยชีวิตพวกเธอที่เรียกว่าฝ่ายธรรมะ นอกจากจะไม่สำนึกบุญคุณแล้ว ยังมาคอยไล่ตาม อยากจะสังหารฉันลับหลังอีก แม่งเอ๊ย ใครเป็นคนให้สิทธิ์เธอ? ฝ่ายธรรมะ? ฝ่ายธรรมะบ้าอะไร ฝ่ายธรรมะเป็นตัวแทนของทุกคนอย่างงั้นเหรอ! แม้ว่าฉันจะไม่ใช่คนดี แต่ฉันก็ทำในสิ่งที่ใจฉันบอกว่าถูกต้อง!”คำพูดของฉินเฉา ทำให้มือของเฉินชิงสั่น“แล้วดูที่เขาซูซานของพวกเธอสิ ปากเอาแต่ตะโกนหาความยุติธรรม ใช้กำลังตัดสินแทนฟ้า น่าขำ เธอมันก็แค่คนเนรคุณ เป็นผู้หญิงเลี้ยงเสียข้าวสุก ฉันหวังดีช่วยพวกเขาข้ามผ่าน แต่สุดท้ายความหวังดีก็แลกมาด้วยประสงค์ร้าย บางที พวกเธอเขาซูซาน อาจจะมีความสุขที่ได้ตัดสินผู้คน มีคนประจบเอาใจ แต่อย่าฝันว่าฉันจะเห็นเขาซูซานอยู่ในสายตา ไม่มีวัน!”“ฉินเฉา หาที่ตาย!” ถ้าดูถูกเธอ เธออาจทนได้ แต่ดูถูกสำนักเธอเฉินชิงจะไม่ทน“ได้ยินคนอื่นว่าร้ายสำนักเธอแล้วไม่พอใจ?” ฉินเฉามองเธออย่างไม่แยแส ท่าทางอย่างนั้น ทำให้มือของเฉินชิงต้องแข็งค้าง “แล้วที่เธอพูดว่าพวกเราเป็นอสูรปีศาจร้าย
