งนี้ ทำให้นิกายของเขาไม่อาจทำใจได้เหล่าศิษย์เส้นทางปีศาจ บ้าคลั่งจำได้ว่าในครั้งนั้น ผู้ยิ่งใหญ่นิกายอู๋จี๋ จ้าวตำหนักเขาเทพยุทธ์พูดออกมาคำหนึ่งผู้ยิ่งใหญ่นิกายอู๋จี๋รักลูกศิษย์คนนี้ของเขามาก เขามองมาที่ฮัวเหนียงอย่างลึกล˺าคราหนึ่ง จากนั้นก็พาลูกศิษย์จากเส้นทางปีศาจจากไปแต่ฝ่ายธรรมะพวกนี้ เหมือนไม่ได้มีแผนจะปล่อยงูอสูรตนนี้ไป ทำให้เกิดสงครามขึ้นแต่จ้าวตำหนักเขาเทพยุทธ์คนนั้นได้ปกป้องเธอ เขามอบถ˺าในภูเขาฮวงให้แก่เธอ พร้อมกันนั้นก็ให้เธอเรียกเขาเป็นอาจารย์จ้าวตำหนักเขาเทพยุทธ์นั้นชื่อว่าต้านไห่เรื่องพวกนี้ฉายซ˺าในใจของฮัวเหนียงราวกับภาพยนตร์จากนั้น ก็มีบางสิ่งเย็นๆ คลออยู่ที่เบ้าตาของเธอ“หืม เธอร้องไห้เหรอ?” ฉินเฉายื่นมือออกไป เช็ดน˺าตาที่หางตาของฮัวเหนียงอย่างอ่อนโยน “อย่าร้องนะ สิ่งที่นายท่านฉินคนนี้กลัวที่สุด คือน˺าตาของผู้หญิง”ฮัวเหนียงมองไปที่ชายหนุ่มตรงหน้า ในใจก็พลันสงบลงเขาเป็นคนแรกที่ไม่แบ่งแยกผู้คน และฉินเฉาเป็นคนที่สอง“คุณชาย ฮัวเหนียงรู้ว่าคุณชายป่วยอยู่ ดังนั้น จึงได้ออกมาจากยอดเขาหมอกอย่างรีบร้อน เมื่อรู้ว่าคุณชายสบายดี ฮัวเหนียงก็วางใจงานประลองหงเหมินใกล้เข้ามาแล้ว ฮัวเหนียงต้องรีบกลับยอดเขาหมอก ไปเตรียมของ ไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนคุณชายต่อได้”“ไม่เป็นไรหรอก เธอมีเรื่องอะไรก็ไปทำเถอะ ฉันสบายดีแล้ว” ฉินเฉาโบกมือ แล้วพูดว่า “ถ้าครั้งหน้าจะมาก็พาไป๋เจี่ยวเจียวมาด้วย พอเธอไม่ม
