เจียงตงและพวกรีบวิ่งไปที่ลานจอดรถอย่างรวดเร็ว“คุณหนู รอก่อนครับ พวกเราไปด้วย!” เจียงตงร้องบอก จากนั้นก็หยิบกุญแจออกมา พร้อมกับรีบมาเปิดประตูรถ BMW ของตัวเองให้ซูเฟย“เปิดเร็วๆ!” เมื่อซูเฟยเห็นว่าประตู BMW เปิดแล้ว เธอก็เก็บกุญแจรถตัวเอง จากนั้นก็เข้าไปนั่งข้างใน“รอฉันด้วยค่ะ!” ฉินหลิงที่ไล่ตามมาที่โรงจอดรถอย่างยากลำบากก็ตะโกนขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ชุ่มเหงื่อ ตอนนี้ เท้าของเธอทั้งสองข้างแดงก˹า ถุงน่องที่ใส่อยู่ ตอนนี้มีรอยขาดอยู่หลายรอย ส่วนรองเท้าส้นสูงนั้นยังคงอยู่ในมือของเธอ“ขึ้นมาเร็ว!” ราวกับรำคาญที่ฉินหลิงชักช้า ซูเฟยจึงยื่นแขนออกไป พร้อมกับดึงฉินหลิงเข้ามานั่งในรถ จากนั้นก็เปิดประตู“10 นาทีจะไปถึงมั้ย?” ซูเฟยมองนาฬิกาของตัวเอง แล้วถามเจียงตง“คุณหนูครับ!” เจียงตงสตาร์ทรถ มือจับพวงมาลัย พร้อมกับขับออกไปจากลานจอดรถ “10 นาที เป็นไปไม่ได้หรอก ตอนนี้เราอยู่ในถนนนอกเมือง ต่อให้เข้าไปในเมืองแล้วไม่ติดไฟแดง ก็ต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง!”“ครึ่งชั่วโมง?” ซูเฟยขมวดคิ้ว คิ้วที่โค้งอย่างสวยงามของเธอเต็มไปด้วยความกังวล “ไม่ได้ ครึ่งชั่วโมงช้าเกินไป นายขับให้เร็วกว่านั้นไม่ได้เหรอ?”“คุณหนูครับ….” เจียงตงทำหน้ายื่น “ผมเป็นพ่อบ้านนะครับ ไม่ใช่ชูมักเกอ ต่อให้เป็นชูมักเกอก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไปถึงในสิบนาที”“ไม่ ไม่ได้ ฉันให้นาย 20 นาที ไม่ว่ายังไง นายก็ต้องพาฉันไปถึงที่นั่นให้ได้!” ซูเฟยพูดอย่างเอาแต่ใจ ท
