าดเอามาทั้งหมด ทำให้เขากลัวจนแทบตกเก้าอี้นี่ ขโมยเหรอ?“พวกอาหารบำรุง ยาชูกำลัง…ของกิน….” แต่เหมือนไม่ใช่เพราะว่ามีสาวสวยที่เหมือนคนชั้นสูงยืนอยู่ที่ทางเข้า ออกคำสั่งกำชับชายชุดดำพวกนี้ “เอาล่ะ เห็นอะไรดีก็เอามาให้หมด ให้เร็วด้วย!”ที่แท้ก็เป็นนักธุรกิจ! ดูเหมือนจะซื้อของไปเลี้ยงนะ!เจ้าของร้านพลันมีความสุขขึ้นมาทันที เลียนิ้วตัวเอง พร้อมกับเริ่มรอนับเงินหลังจากที่กวาดทุกอย่าง ทุกคนก็กลับขึ้นรถบอดี้การ์ดที่อยู่ในแลนครูซเซอร์ข้างหลัง แต่ละคนต่างมีถุงในมือฉินหลิงตกใจ ผู้อำนวยการซูเคยซื้อของแบบนี้ที่ไหนกัน นี่มันเหมือนกับยกเค้ามากกว่า! แทบจะขนของทุกอย่างไปหมด ไม่เพียงแต่ของกินได้เท่านั้น พวกของอย่างอื่นก็ถูกซื้อไปด้วยที่อ้อมแขนของเธอก็ยังมีถุงใหญ่ๆ สองถุงเธอมองไปที่ของตรงหน้าของเธอ ทันใดนั้น เหงื่อเย็นๆ ก็ไหลอาบหน้าผากของเธอนี่คืออะไร….ผ้าอนามัย? ถุงน่อง?นี่คือ จะให้เขาเอาไว้เช็ดปากหรือไง….เมื่อคิดถึงยามใช้เจ้าสิ่งนี้ฉินหลิงพลันเหงื่อตกยังไงก็ตาม เธอก็อายเกินกว่าจะบอกผู้อำนวยการซู ถึงยังไงของพวกนี้ สุดท้ายก็ไปตกอยู่ที่ฉินเฉา ถ้ามันจะแย่ ก็ให้มันไปแย่ที่เขาแล้วกันจากนั้น ทุกคนก็เดินทางไปโรงพยาบาลต่ออย่างรีบเร่งที่อยู่ของโรงพยาบาลนั้น เขียนไว้บนหน้ากระดาษอย่างชัดเจน ไม่เพียงแต่ชื่อโรงพยาบาลเท่านั้น แม้แต่หมายเลขห้องก็ยังเขียนลงไปทั้งหมอและพยาบาล รวมทั้งคนไข้ในโรงพยาบาล เมื่อเห็นกลุ่มคนกลุ่
