ด้านหนึ่งด้วยท่าทางตื่นตกใจ แต่ไม่อาจทำอะไรได้“กรรมตามสนองแล้ว! นี่แหละกรรมตามสนอง!”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยนั้นในใจมีความสุขอย่างมาก ไม่อาจทนไหวจนต้องตบหน้าขาตัวเองอย่างสะใจ“ยัยพวกบ้า….” หูเกอที่อ่านหนังสือพิมพ์สรุปออกมาในห้องนี้ คนที่ยังสงบได้มีแค่สองคนคือ หูเกอและชี หูเกอนั้นเป็นผีดิบสาวที่มีชีวิตมากว่าพันปี เธอเคยเห็นเรื่องราวพรรค์นี้มานักต่อนักส่วนชีนั้น เพราะว่าไม่มีวิญญาณ เธอจึงมองมาอย่างสนใจบ้างเป็นครั้งคราวและที่มุมปากของเธอแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มที่คลุมเครือ“ผู้อำนวยการซู คุณจะไปไหนคะ?”ในตอนนี้เอง ในห้องผู้อำนวยการโรงเรียนกวงหยวน ฉินหลิงมองไปที่ท่าทางรีบร้อนของซูเฟยที่คว้าโค้ตที่แขวนอยู่ เตรียมเดินออกจากห้องทำงาน พร้อมกับถามขึ้นมาอย่างรีบร้อน“ฉันจะไปโรงพยาบาล!” ซูเฟยวางหนังสือพิมพ์ไว้บนโต๊ะของฉินหลิง จากนั้นก็เดินออกไปข้างนอกฉินหลิงก้มลงไปมอง บนพาดหัวข่าวนั้น เขียนข่าวของฉินเฉาที่หายไปจากโรงเรียนกวงหยวนนานแล้วนี่เขากลายเป็นผักอย่างงั้นเหรอ?“ไม่ดีแล้ว คุณหนู ท่านปู่บอกว่า ถ้าจะออกไปข้างนอกให้พาบอดี้การ์ดไปด้วย!” และในตอนนี้เอง พ่อบ้านคุ้มกัน เจียงตง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงจากในห้อง เขาจึงรีบผลักประตูเข้าไป ขวางอยู่ตรงหน้าคุณหนูของตัวเอง“หลีกทาง! ไม่อย่างงั้น ฉันจะไล่นายออก!” ซูเฟยที่มักจะใจดีกับลูกน้องอยู่เสมอพลันเปลี่ยนไป นัยน์ตาสีฟ้าของเธอเปล่งประกายเย็นชา ร่างของเจียงตงเย็นเฉียบ แต่เ
