หลิวจางรู้สึกกลัว เธอไม่คิดเลยว่าหลงเบลล์จะกล้าทำกับฉินเฉาจริงๆ เธอเริ่มจากตัดผ้าพันแผลที่เอวฉินเฉาออก แล้วต่อไปล่ะ คงไม่ใช่ว่าจะถอดกางเกงฉินเฉาออกหรอกนะ?หลิวอิงและหลี่นาที่คุยกันอย่างมีความสุขก็พากันหยุดคุย พลางมองมาที่หลงเบลล์ที่ใจกล้าอย่างตะลึงเป็นผู้หญิงที่กล้ามาก ไม่ว่าอะไรก็กล้าทำจริงๆ …..เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องน่าอาย แต่ทั้งสองก็รู้สึกสงสัยใคร่รู้ไปด้วย….“หลง หลงเบลล์!” นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินเฉารู้สึกเหมือนถูกข่มขืน เขานึกไปถึงตอนที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน แม้ว่าตอนนั้นหลงเบลล์จะเป็นคนเริ่ม แต่เขาก็ตามน˺าไป….แค่กๆ พูดไปแล้วก็แปลกๆแต่ตอนนี้ ยัยนี่ใจร้อนเกินไปแล้วต่อให้ยังไม่ได้ทำเรื่องพรรค์นั้น แต่ตัวเองต้องถูกแก้ผ้าต่อหน้าหญิงสาวพวกนี้ ก็ทำให้ฉินเฉาอับอายแทบตายแล้ว“อ๊า! ยุ่งยากจริง!” หลงเบลล์ที่ตัดผ้าพันแผลของฉินเฉาอยู่นานก็ยังไม่เสร็จ สุดท้ายเธอก็โยนมีดทิ้งพร้อมกับร้องออกมา “ไม่เล่นแล้วเข้าหัวข้อหลักเลยดีกว่า!”หลังจากพูดจบ เธอก็ยื่นมือไปดึงกางเกงของฉินเฉา“ยาเมเต๊!”เพราะใช้ภาษาญี่ปุ่นอยู่นาน ทำให้ฉินเฉาเผลอตะโกนเป็นภาษาญี่ปุ่นออกไป พร้อมกันนั้น เขาก็ปล่อยมือจากราวเหล็กบนหัวเตียง พร้อมกับดึงกางเกงผู้ป่วยสีฟ้าของตัวเองไว้ช่างหัวเรื่องความเจ็บจนแสบร้อนไว้ก่อน ตอนนี้ต้องปกป้อง“ความบริสุทธิ์” ของเขาก่อน!“สวรรค์…..”ในตอนนี้เอง ที่ทางเข้าพลันมีเสียงร้องด้วยความตกใจดังมาจากนั้น ก็ตามมาด้
