เมื่อสองวันก่อนไม่ใช่ว่ายังหมดสติอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? แล้วเกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ๆ วันนี้ก็ฟื้นขึ้นมา?“จริงเหรอ ฟื้นแล้วจริงๆ เหรอ?”ซ่างกวนหยานและฉินเฉาพากันตะลึง นายมองฉัน ฉันคิดเรื่องนายหลังจากมองกันอยู่ครึ่งค่อนวัน ใบหน้างามของซ่างกวนหยานทันใดนั้นก็ขึ้นสี เบือนสายตาไปทางหูเกอแล้วถามขึ้น“หมอหู ไม่ใช่เคยบอกว่าเขาจะกลายเป็นผักหรอกเหรอ?”ฉินเฉามีสีหน้าไม่พอใจ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่บิดากลายเป็นผัก ถ้าบิดาเป็นผักตอนนี้จะลุกขึ้นมานั่งอยู่อย่างนี้เหรอ!“เธอน่ะสิเป็นผัก!”“หัวนายสิ!” สีแดงบนหน้าของซ่างกวนหยานไม่ลดลง แต่ทุเรียนในมือของเธอพลันลอยใส่ฉินเฉาโดยที่ไม่ทันรู้ตัวส่วนฉินเฉาก็รับมันไว้ด้วยสัญชาตญาณ แต่ก็ต้องมีสีหน้าเหยเกเพราะว่าเมื่อยกแขนขึ้น ความเจ็บที่ราวกับถูกเผาก็ส่งออกมาแม่งเอ๊ย แม้ว่าลมปราณจะเริ่มฟื้นคืนแล้ว แต่ว่าบาดแผลคงอีกนานกว่าจะหายดีตุบ! เยี่ยม ทุเรียนลูกโตนาบเข้าที่หน้าของฉินเฉา ถ้าไม่ใช่เพราะร่างวัชระล่ะก็ น่ากลัวว่าหน้าของฉินเฉาคงเต็มไปด้วยหลุมจากหนามของทุเรียนแล้ว“เชี่ย!” เมื่อถูกทุเรียนทุบหน้า ฉินเฉาก็บ่นออกมา “ทุเรียนลูกใหญ่เป็นบ้า เธออยากจะฆ่าฉันหรือไง!”“นาย ทำไมนายไม่หลบล่ะ” ในสายตาของซ่างกวนหยาน ฉินเฉาเป็นราวกับยอดมนุษย์ยังไงยังงั้น แต่ไม่คิดว่าเขาจะไม่อาจหลบทุเรียนที่ตัวเธอขว้างไปได้“เหลวไหล เธอไม่เห็นแผลฉันหรือไง?”ฉินเฉาเลิกเสื้อผู้ป่วยขึ้น เผยให้เห็นข้างในที่ถูกพันด้ว
