ปราณ ร่างของฉินเฉาก็เหมือนกับว่าวที่สายป่านขาด ร่วงลงพื้นอย่างรวดเร็ว“เชี่ยแล้ว!”ซิการ์ก็พลันร่วงจากปากของฉินเฉา แม้ว่ามันร่วงจะไม่เร็วนัก แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เขากัดฟันพร้อมกับสบถออกมาอย่างอดไม่อยู่“โรซี่ ยัยบ้าเอ๊ย นี่เหรอที่เธอบอกว่าผลข้างเคียงเล็กน้อยน่ะ?”แต่ช่างน่าสงสารที่ปีศาจสาวไม่ได้ออกมาอธิบายอะไรให้เขาฟังร่างของฉินเฉาพลันร่วงลงพื้นอย่างรวดเร็วโชคดีที่ร่างของเขามีพลังของพระสูตรหัวใจเพชร ร่างวัชระอมตะแม้ว่าจะไม่มีลมปราณ แต่ร่างกายของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไป ไม่อย่างนั้นเมื่อตกจากที่สูงหลายสิบเมตรอย่างนี้ ถ้าไม่กลายเป็นเนื้อสับก็ต้องกลายเป็นเนื้อบดแทน“เชี่ย…” เพราะสูญเสียความช่วยเหลือจากลมปราณ ทำให้แรงโน้มถ่วงกดทับเข้ากับร่างของฉินเฉา ทำให้เขาทนไม่ไหวต้องร้องเชี่ยออกมาแม้ว่าร่างวัชระของเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ว่าอวัยวะภายในของเขาไม่ใช่ ตอนนี้มันเจ็บเป็นอย่างมาก!ถ้าร่างกายคือโล่ที่แข็งแล้วล่ะก็ ลมปราณก็เป็นสายน˺าที่อ่อนนุ่มตอนนี้สายน˺าไม่มีแล้ว โล่นั้นจึงกระแทกเข้าใส่ตัวเองอย่างไม่เกรงใจแม้ว่าความเจ็บนี้จะอยู่ไม่นาน แต่รสชาติของมันก็ทำให้หน้าต้องเปลี่ยนสี ฉินเฉาไม่รู้ว่าตอนนี้จะหัวเราะหรือว่าร้องไห้ดีเขาลุกขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ นั่งอยู่บนเศษซากของหินที่แตกหักพร้อมกับนวดเอวตัวเอง“แม่งเอ๊ย การตกลงมานี่เจ็บจริงๆ ….” เมื่อมองลงไปใต้เท้า เขาก็เห็นหลุมรูปคน ฉินเฉาอยากจะร้องไห้แต่ไร้น˺าตา
