รถยนต์หุ้มเกราะคันนั้นระเบิดออกตูม! เปลวเพลิงสาดกระจายออกมาอีกครั้ง พร้อมกับเผาไหม้ร่างทหารหน่วยพิเศษที่อยู่รอบๆแต่ฉินเฉาพบว่า จำนวนของทหารพวกนี้ ยิ่งมายิ่งมากขึ้นเรื่อยๆอย่างรวดเร็วก็พบว่าพวกเขายืนอยู่เต็มถนนรอบๆ แล้วตามหัวมุมถนนต่างๆ มีเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธคอยป้องกันนี่ต้องโจมตี แต่จะทำยังไงฉินเฉาพลันคิดถึงอาร์ติแฟคบางอย่าง จากนั้นใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นใช่แล้ว ถ้าใช้เจ้านี่ในสถานการณ์แบบนี้ มันจะต้องดีใจมากแน่ๆเมื่อคิดได้อย่างนี้ ฉินเฉาก็เปิดแหวนเก็บของ แล้วดึงเอาของที่ชีมอบให้ตัวเองออกมา“ยะฮู้!” ตลับแป้งสีชมพูปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกน “โย่!ไม่เจอกันนาน ในที่สุดบิดาก็ได้ออกมาแล้ว! โอ้ ข้างนอกนี่ช่างดีจริงๆ!ดวงอาทิตย์! อากาศ! นี่…..”ไม่รอให้หยานจื่อพร˹าพรรณนาจนจบ กระสุนปืนใหญ่ก็ได้ถูกยิงมาที่ร่างของเขาอีกครั้ง ยิงใส่แขนฉินเฉาจนทำให้เขาถึงกับเซ“อะไรวะ….” หยานจื่อที่ตื่นเต้นอยู่เมื่อกี้นี้ ตอนนี้เปิดปากตัวเองพร้อมกับพ่นควันสีดำออกมา“โคตรแม่งเอ๊ย!” เขาโมโหขึ้นมา พร้อมกับกระโดดขึ้นไปทันที“ใครยิงบิดาวะ! น่ารังเกียจจริงๆ!”จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นกองทหารที่อยู่รอบๆ ตลับแป้งก็กระโดดขึ้นไปอยู่บนหัวฉินเฉา พร้อมกับกระโดดไปมา แล้วตะโกนว่า “ดีมากฉินเฉา เรื่องดีๆ นายไม่คิดถึงฉัน พอเกิดเรื่องล่ะคิดถึงบิดาเลยเชียว!”“แล้ว? นายไม่ชอบหรือไง?” ฉินเฉาจับหยานจื่อไว้ แล้วถาม“สถานที่คึกคักแบบน
