นุ่มเลิกคิ้ว จากนั้นพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า“ขอโทษครับ เลขาเฉิน เบื้องบนมีคำสั่ง ให้เรารอช่วยเหลือบุคคลสำคัญอีกสองคน”“พูดเป็นเล่น บุคคลสำคัญอะไร!” เลขาเฉินโมโห ด่ากราดว่า“เทียบกับฉันแล้วยังสำคัญกว่าอีกเหรอ? รีบออกเครื่องได้แล้วไม่อย่างนั้น ฉันจะลดตำแหน่งนาย!”“ไม่ได้ครับ” พันตรีหนุ่มยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูดว่า “ผมรับคำสั่งเบื้องบนเท่านั้น ส่วนเลขาเฉิน โปรดใจเย็นแล้วนั่งรออยู่บนเครื่องเงียบๆ ก็พอครับ”จากนั้นเขาก็หันไปรอบๆ พร้อมกับรับปืนไทป์ 95 จากทหารหนุ่มที่อยู่ยืนอยู่ใกล้ๆ กับวงล้อมตำรวจพวกนี้ยกปืนกลเบาขึ้น พร้อมกับชี้ปากกระบอกปืนไปที่กลุ่มคนที่โกรธเกรี้ยวปืนกลเบานี้ เมื่อเทียบกับกลุ่มคนพวกนี้ ถือได้ว่าเป็นอาวุธสังหารที่ร้ายกาจทีเดียวแต่ช่างน่าเสียดาย ที่ตำรวจพวกนี้ทำได้แค่เล็ง แต่ไม่กล้ายิงมันง่ายๆ พวกเขาทำได้เพียงแค่ป้องกันตัวเองให้ดีที่สุดเท่านั้นถ้าเกิดยิงออกไป บางทีมันอาจกลายเป็นการขัดแย้งทางการทูตแล้วกลายเป็นสงครามไปก็ได้“อีกนานมั้ยครับ ผู้พัน!” ทหารหนุ่มข้างกายผู้พัน ที่กลอกตาไปรอบๆ เปิดปากถามขึ้น “คนพวกนี้กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้ว จะให้ยิงเลยมั้ยครับ?”“รอก่อน” ผู้พันหนุ่มส่ายหัว “ถ้ายิงก่อนมันจะเป็นเรื่อง”“ถ้าเราไม่ยิงแล้วจะทำยังไงครับ ทำไมพวกเราไม่โจมตีก่อนไปเลย?” ทหารหนุ่มถามด้วยความสงสัย แม้ว่าตอนเช้าจะได้ยินข่าวอสูรชีวภาพทำลายเมือง แต่อสูรชีวภาพนี้ร้ายกาจแค่ไหน พวกเขา
