ันตรายคุณเซี่ยได้”“ใช่” บอดี้การ์ดคนแรกพูด ปากของเขายังคาบซิการ์ ยื่นมือตบไหล่เสวี่ยเชียงอย่างแรง จากนั้น ฟันที่กลายเป็นสีเหลืองของเขาก็ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณเซี่ยเป็นมิตรที่ยิ่งใหญ่กับญี่ปุ่นเรา เราจะคุ้มกันคุณเซี่ยอย่างดี!”“ใช่!” บอดี้การ์ดอีกคนพยักหน้า หัวเราะแล้วพูดว่า “คุณเซี่ยเป็นมิตรของเราชาวญี่ปุ่น พวกเราต้องปกป้องคุณอย่างดีแน่นอน”“เหอเหอ ขอบคุณ ขอบคุณ….” เมื่อเสวี่ยเชียงได้ฟังก็ไม่รู้ว่าจะมีความสุขหรือว่าร้องไห้ดี กับคำพูดที่บอกว่าเขาเป็นคนขายชาติ…..คำชมนี้ฟังดูเหมือนการเหน็บแนมก็ไม่ปาน“คงต้องรบกวนทั้งสองคนแล้ว” แม้ว่าในใจของเขาจะไม่พอใจ แต่เสวี่ยเชียงก็ต้องฝืนปั้นหน้ายิ้ม แล้วพูดว่า “หลังจากนี้เมื่อไปถึงแคนาดาแล้วเราจะมีเวลาว่าง ในฐานะเจ้าบ้าน ฉันอยากจะชวนทั้งสองคนไปเลี้ยงในโอกาสที่งานเสร็จสิ้น”“เยี่ยม!” บอดี้การ์ดที่ปากคาบซิก้าร์พูดออกมา “ได้ยินมาว่าสาวยุโรปใจกล้ามาก แล้วก็รูปร่างเป็นที่ 1! ดี อันดับแรกต้องขอโทษและขอบคุณคุณเซี่ยมาก!”เสวี่ยเชียงมีท่าทางพอใจบอดี้การ์ดญี่ปุ่นทั้งสอง พวกเขาคุยกันด้วยภาษาญี่ปุ่น ไม่รู้ว่าพูดอะไร เพราะว่าภาษาญี่ปุ่นของเสวี่ยเชียงนั้นต้องพูดว่าอนาถมาก เมื่อกี้นี้ บอดี้การ์ดทั้งสองและเขาพูดคุยกันด้วยภาษาจีนในตอนนี้ ต่อให้เรื่องที่ทั้งสองคุยกันจะเป็นเรื่องฆ่าเขา เขาก็ได้แต่ปั้นหน้ายิ้มเท่านั้นแล้วเป็นธรรมดาที่ทั้งสองคนนี้ในฐานะลูกน้องในกลุ่มมังกรดำ
