มาที่ฉินเฉา “แล้วก็ ฉันรู้ว่าแกต้องฆ่าเสวี่ยเชียง ยังไงก็ตาม เจ้านั่นเหมือนว่าตอนนี้กำลังจะขึ้นเรือหนีไปจากญี่ปุ่น เพื่อหนีไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในแคนาดาพร้อมกับเงินก้อนโตตอนนี้ห่างจากเวลา 20:40 อยู่อีกราวครึ่งชั่วโมง หึหึ แกมีตัวเลือกคือไปฆ่าเสวี่ยเชียง หรือว่าเลือกที่จะช่วยชีวิตคนในโตเกียวทั้ง 35 ล้านคน?”“เหลวไหล นี่ยังต้องถามอีกเหรอ” ฉินเฉาทิ้งบุหรี่ลงพื้น พร้อมกับเหยียบมัน จากนั้นก็หันไปมองหลิวจื่อเชียง “แน่นอนว่าต้องฆ่าเจ้าสารเลวเสวี่ยเชียงสิ คนโตเกียว 35 ล้านคนมีอะไรเกี่ยวกับบิดากัน”เมื่อได้ยินคำตอบของฉินเฉา หลิวจื่อเชียงก็เหมือนจะอ้าปากค้างไป แต่อย่างรวดเร็ว หน้าของเขาก็เต็มไปด้วยเลือดฝาด พร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมา“จริงๆ ด้วย แกกับฉันมันคนแบบเดียวกัน”“แกผิดแล้ว บิดาคนนี้งดงามกว่าแก! กระบี่ปทุมพิสุทธิ์!” ฉินเฉาชูมือขึ้น ท่ามกลางอากาศที่ว่างเปล่าพลันปรากฏกระบี่สีขาวบริสุทธิ์ขึ้น“ดอกบัวเงิน สุดยอดสมบัติแห่งพุทธะ ช่วยชำระล้างบาป!”ฉินเฉาขยับนิ้ว กระบี่ปทุมพิสุทธิ์ก็กลายเป็นสายฟ้าสีขาว แทงเข้าที่หน้าอกของหลิวจื่อเชียงฉัวะ! ร่างของหลิวจื่อเชียงสั่น ควันสีดำไหลออกมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวน จากนั้นก็สลายไปจากอากาศอย่างช้าๆ“หึหึ…” วิญญาณของหลิวจื่อเชียงค่อยๆ ออกจากร่าง ดวงตาค่อยๆ หนักอึ้ง ปิดลงอย่างช้าๆ ปากของเขาก็พึมพำออกมา“อิงเอ๋อ…พ่อกำลังจะไปอยู่เป็นเพื่อนหนูแล้ว….”จากนั้น หัวของเข
