ก็นานแล้ว ในต่างแดนแบบนี้ ฉินเฉาก็อดคิดถึงครอบครัว และก็เพื่อนที่บ้านเกิดไม่ได้แม้ว่าในญี่ปุ่น ตัวเขาจะเป็นผู้นำของ 3 ตระกูลใหญ่ที่ทรงอิทธิพลแต่ถึงยังไงที่บ้านก็ต้องดีกว่า ถ้าเป็นไปได้ ฉินเฉาอยากจะเป็นยามอยู่โรงเรียนของซูเฟยเหมือนเดิมมากกว่า หรือไม่ก็เป็นบอดี้การ์ดให้กับเหลียวชาชาเขาอยากจะทำงานนี้ให้สำเร็จโดยไว แล้วกลับไปรายงานความสำเร็จให้กับหลี่ไป๋ซาน“เสี่ยวไป๋ เธอพาเคโกะกลับไปที่ซัปโปโรก่อน ที่นี่ ฉันจัดการเอง”ฉินเฉาบอกเสี่ยวไป๋ จากนั้นก็หันไป เดินไปทางห้องทำงานของหลงอิง ฮิเดโอะ“ไม่เอา!” เมื่อเคโกะได้ยินข้อความที่ฉินเฉาบอกเสี่ยวไป๋ ก็รีบตะโกนออกมา “สามี เคโกะอยากจะอยู่ที่นี่กับคุณ! คุณอยู่ที่ไหน ฉันจะอยู่ที่นั่น!”“เคโกะเป็นเด็กดีนะ” ฉินเฉาแกล้งทำสีหน้าจริงจัง “ไม่อย่างนั้น ทีหลังฉันจะไม่สนใจเธอแล้วนะ”“แต่ แต่ผู้อื่นเป็นห่วงคุณนี่….”หลังจากที่เคโกะและฉินเฉามีอะไรกัน เธอก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นคิดอะไรในใจก็พูดอย่างนั้นกับฉินเฉา“วางใจได้” ฉินเฉายิ้ม แล้วพูด “ที่นี่ ถ้าเธออยู่มันจะอันตราย เคโกะไปรออยู่ที่ซัปโปโรนะ แล้วฉันจะกลับไปหา”จากนั้นฉินเฉาก็เดินจากไป จงใจไม่หันกลับไปมองเคโกะอีกจากนั้นเขาก็กระโดดออกจากหน้าต่างชั้นสองไปแต่เคโกะไม่คิดมากให้ปวดหัว เธอก้าวเท้าไล่ตามสามีของตัวเองไป“คุณเคโกะ เรากลับกันเถอะ” แต่เสี่ยวไป๋นั้นเชื่อฟังคำสั่งของฉินเฉา เธอปรากฏตัวตรงหน้าเคโกะ จากนั้นก็จับเข้า
