“ฉันคือ หลงอิง ฮิเดโอะ” บนใบหน้าของชายวัยกลางคนแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มดูถูก “ฉันคือพระเจ้าของพวกแก”หลังจากพูดจบ เขาก็ทำท่าเป่าปาก หลังจากเป่าออกมา สัตว์ร้ายที่กำลังกินอาหาร ก็พลันหยุด หัวทั้งสองของมันพลันคำรามก้อง จากนั้นก็ปีนขึ้นไปอยู่ตรงหน้าหลงอิง ฮิเดโอะเมื่อเห็นอย่างนี้ แขกคนอื่นๆ ก็พากันหน้าซีดขาว“ทุกคนคงเห็นแล้ว นี่คือสัตว์เลี้ยงตัวเล็กๆ ของฉัน หลงอิง ฮิเดโอะอืม มันน่ารักมากจริงๆ ยิ่งกว่านั้น มันยังกินอาหารได้มากอีกด้วย”“หลง หลงอิง ฮิเดโอะ แกต้องการจะทำอะไร!” ตาแก่ที่ดูท่าทางมีฐานะสูง พูดขึ้น “ฉันเป็นนายอำเภอ ประจำหน่วยสถานีตำรวจโตเกียวนาย นายคิดจะต่อต้านรัฐบาลอย่างงั้นเหรอ?”“โอ้? ท่านนายอำเภอที่รัก” เมื่อหลงอิง ฮิเดโอะ เห็นชายแก่คนนั้นก็พูดเยาะเย้ยออกมา “ฉันจำได้ว่าเมื่อปีที่แล้ว ฉันได้ติดสินบนนาย 200ล้านเยน แล้วนายยังพูดว่าสิ่งที่ฉันจะสร้างเป็นสิ่งสำคัญสำหรับญี่ปุ่น ฮี่ฮี่ วันนี้ฉันจะบอกนาย จากวันนี้ไป ญี่ปุ่นจะไม่มีรัฐบาลอะไรทั้งนั้น จะมีเพียงสมมติเทพ ซึ่งก็คือฉัน หลงอิง ฮิเดโอะคนนี้!”“บ้าไปแล้ว แกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!” นายอำเภอหน้าถอดสี ร้องออกมา“ฮ่าๆ ๆ ฉันไม่ได้บ้า!” หลงอิง ฮิเดโอะพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันก็แค่มีพลังพอที่จะพูดคำนี้ นี่คือสัตว์เลี้ยงของฉัน แล้วยังเป็นเพียงส่วนเล็กๆเท่านั้น ยิ่งกว่านั้น ฉันยังมีพวกนี้ตัวอื่นอยู่อีก นายอยากจะดูมั้ยล่ะ?”หลังจากพูดจบ หลงอิง ฮิเดโอะก็พลันตบ
