่ไม่มีวันตายนี้ ฉันก็คือคนที่ร้ายกาจที่สุด!”“ร่างกายที่ไม่ตายอะไรกัน!” ฉินเฉาเบ้ปาก “ก็แค่โครงกระดูก ที่สักวันจะผุพังไม่ใช่เหรอไง”“เจ้าหนู หาที่ตาย!” โกเซน เอย์ชิโมโห ทันใดนั้นเขาก็แหงนหน้าคำรามด้วยเสียงคำรามของเขา ท้องฟ้าที่โปร่งใสทันใดนั้นก็มืดครึ้ม ราวกับถูกเมฆดำเข้าปกคลุมจากนั้น รอบบริเวณก็เกิดเสียงครืนครันเป็นพักๆ พร้อมกับเสียงโหยหวน ทำให้เคโกะกลัวจนตัวสั่น“ฮึ่มมม….” ไม่นาน ศพของนินจา ทันใดนั้นก็เริ่มลุกขึ้นจากพื้นจากนั้นเดินโยกตัวเข้ามาหาฉินเฉาจากทุกด้าน“แม่งเอ๊ย นี่มันอะไรกันเนี่ย!” โอคาว่า ทาการะที่ซ่อนอยู่แอบมองฉากต่อสู้ในขณะที่กอดยามาโนะ รันด้วยความกลัวโอคาว่า ทาการะเมื่อเห็นศพพวกนี้ลุกขึ้นมา เขาก็กลัวจนฉี่รดกางเกงส่งกลิ่นฉุนออกมา“เสี่ยวไป๋ ช่วยฉันดูแลเคโกะด้วย” เมื่อฉินเฉาเห็นศพพวกนี้เดินมาใบหน้าก็ไม่ได้เผยความหวาดกลัวออกมา พร้อมกับเริ่มสั่งงาน“ศิษย์พี่ช่วยปกป้องผมด้วย ผมต้องรักษาชิโยะ”หลังจากพูดจบ ฉินเฉาก็เข้าไปประคองชิโยะ พร้อมกับใช้มือขวาทาบเข้าที่บาดแผลของเธอร่างของชิโยะสั่นเทา แต่อย่างรวดเร็วก็สงบลงจ้าวจิงจิงพยักหน้า ไม่ว่าศพตนไหนที่เข้ามาใกล้ ก็จะถูกฝ่ามือของเธอจัดการจนกลายเป็นเนื้อบดทันที“แล้วหนูต้องทำอะไร?” หลิวอิงที่ถือปืนกลไว้อยู่ถามฉินเฉาอย่างร่าเริง“กินช็อกโกแลตต่อไปแล้วกัน”“ฮือฮือฮือ…”ฉินเฉาไม่มีเวลาไปจัดการเรื่องหลิวอิง บาดแผลของชิโยะร้ายแรงมาก ถ้าไม่รีบรัก
