ฉินเฉารู้สึกผ่อนคลายจะตะโกนก็รู้สึกว่าไม่ดีถ้าทำให้ศิษย์พี่รู้ว่าตัวเองเป็นสัตว์ประหลาด หลังจากนี้ก็กลัวว่าเธอจะกลัว แล้วสายตาที่มองตัวเองจะเปลี่ยนไปฉินเฉาไม่อยากให้เป็นแบบนั้น ดังนั้น จึงตัดสินใจเก็บเป็นความลับ“ไสหัวไป!” เมื่อเห็นศิษย์พี่ไม่รู้สึกตัว ฉินเฉาจึงโบกมือ ทันใดนั้นกลุ่มคนที่ถือดาบหลายคนก็ตกตบไปอีกด้านอย่างงงๆในตอนนี้เอง นักเรียนของสำนักยุทธ์ในที่สุดก็เริ่มถอยพวกเขาถือดาบไว้อย่างระวัง จากนั้นก็ถอยออกมาข้างหลัง“ถอยทำไม เข้าไปฆ่ามันสิ!”อ้าวกานอิกูจิที่เจ็บจนสลบ แต่อย่างรวดเร็วก็ตื่นขึ้น เขามองไปที่เหล่านักเรียนที่ถอยออกมา ก็รู้สึกโกรธพร้อมกับตะโกนออกมา “ฆ่ามันฆ่ามัน ฆ่ามันได้ฉันจะให้เงิน!”“คุณชายใหญ่ ผม เราทำไม่ได้หรอก!” ชายที่ร่างสูงใหญ่ที่ปกติมักจะเป็นคนเจ้าอารมณ์ ตอนนี้กำลังถือดาบ พร้อมกับถอยออกมาขณะที่ขาทั้งสองข้างสั่นเขาพูดกับอ้าวกานอิกูจิ“คุณชายใหญ่ เราถอยก่อนเถอะ….”“บ้าเอ๊ย!” อ้าวกานอิกูจิอดทนต่อความเจ็บปวดที่ไหล่ ตะโกนออกไปว่า “ไอ้พวกไร้ประโยชน์ ถ้าถอย ก็ออกไปจากสำนักยุทธ์ของฉันซะ!”“คุณชายใหญ่ พวกเราทำไม่ได้ พวกเราเต็มใจถอนตัวจากสำนักยุทธ์”นักเรียนหลายคนวางดาบลง พร้อมกับหนีไปเมื่ออ้าวกานอิกูจิเห็นฉากนี้ก็เซ่อไปเล็กน้อยนักเรียนของสำนักยุทธ์ จริงๆ แล้วมีอยู่ด้วยกันสองแบบแบบแรกคือพวกที่จ่ายเงินเข้ามาเรียน ซึ่งทั้งหมดเป็นคนทั่วไปแบบที่สองคือคนที่ถูกเลือกเข้ามา พวกเขาเป
