ป็นการดีที่สุด เพื่อไม่ให้พลังที่เจ้ามีนั้นสูญเปล่า”“ฉันจะบอกอะไรให้นะ อ้าวกานจื่อหนาน” ฉินเฉาไม่คิดอย่างนั้นเขาหยิบบุหรี่อีกมวนขึ้นมาสูบ จากนั้นก็พูดกับตาแก่นี่พร้อมด้วยท่าทางหัวเราะเยาะ “ฉันเดาว่านายคงจะเคารพบูชาเต่ามากสินะ”“ใช่แล้ว!” อ้าวกานจื่อหนานพยักหน้า “เต่าและนกกระเรียนเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในสำนักยุทธ์ของเรา”“ไม่แปลกที่สุนัขเฒ่าอย่างแกจะเป็นเหมือนเต่า” ฉินเฉาพ่นควันออกมาเป็นวง โดยไม่สนว่าสีหน้าของอ้าวกานจื่อหนานจะเปลี่ยนไปเขายังคงพูดด้วยรอยยิ้มต่อว่า “ยามที่จอมยุทธ์หลิวยังมีชีวิตอยู่ นายก็เอาแต่หดหัวอยู่ในกระดองไม่กล้าเดินออกมา แต่เมื่อตอนนี้เขาได้ตายไปแล้ว นายกลับเสนอหน้ากระโดดออกมา แม่ง คิดว่าตำหนักยุทธ์ของเราไม่มีใครแล้วหรือไง?”คำพูดของฉินเฉาคราวนี้ ทำให้หน้าของอ้าวกานจื่อหนานซีด“เจ้าหนู จะพูดอะไรก็คิดถึงหน้าตัวเองบ้าง! แกเป็นคนญี่ปุ่น ไม่ใช่พวกขี้ขลาดชาวจีน!”“พวกขี้ขลาดชาวจีน!” เมื่อฉินเฉาได้ยินคำนี้ ก็กราดเกรี้ยวขึ้นมาทันที พ่นคำด่าออกมาว่า “พวกแกคิดว่าบิดาเป็นสุนัขญี่ปุ่นอย่างงั้นเหรอ! เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวบิดามีสายเลือดที่ทรงเกียรติของคนจีนอยู่ เพียงแค่คำดูถูกคนจีนเมื่อกี้ของแก ระวังฉันจะหักขาสุนัขของแกทิ้ง!”“แม่งเอ๊ย!” อ้าวกานจื่อหนานโกรธขึ้นมาแล้ว ทันใดนั้น เขาก็ดึงดาบยามในมือลูกศิษย์ที่อยู่ใกล้ๆ แทงใส่ฉินเฉาสำนักยุทธ์ไม่เพียงแต่สอนกังฟู เขายังสอนดาบด้วย ที่อ้
