เขาเขาจ้อง หลิวจางก็จ้องทั้งสองคนจ้องกันอยู่อย่างนั้น แล้วก็เหมือนกับผ่านไปนาน สุดท้ายฉินเฉาก็ใจอ่อนกับความดื้อของหลิวจาง“เอาเถอะ ถือว่าฉันกลัวเธอแล้วกัน” ฉินเฉาพูด จากนั้นใส่พลังพุทธะเข้าไปในสร้อยประคำที่ข้อมือ จากนั้นก็ถอดให้หลิวจาง “เธอรับนี่ไป ถ้าหลิวอิงเป็นแบบเมื่อกี้อีก เธอถือสร้อยประคำนี้ไว้ จากนั้นตะโกนคำว่า “อัน!” มันจะช่วยชีวิตเธอได้ แต่จำไว้อย่าง เจ้านี่ ใช้ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น….”“เอาเถอะ ฉันเชื่อว่าจะไม่ได้ใช้มันอย่างแน่นอน” เมื่อหลิวจางเห็นว่าฉินเฉาเป็นห่วงตัวเอง เธอก็ไม่ลังเลจะรับไว้ แต่ก็พูดว่า “นายเชื่อฉันเถอะ”“เรื่องมันไม่เกี่ยวกับเชื่อหรือไม่เชื่อ เพียงแต่ฉันเป็นห่วง” ฉินเฉารีบพูด “ในเมื่อฉันยอมถอย เธอก็ต้องยอมถอยด้วยเหมือนกัน เอาอย่างนี้ ฉันจะให้เสี่ยวไป๋อยู่กับเธอแล้วกัน”“เสี่ยวไป๋?” หลิวจางกะพริบตาปริบๆ ฉินเฉามองเข้าในดวงตาของเธอ ดวงตาของหลิวจางเป็นสีซีเปีย แต่ของเสี่ยวอิงเป็นสีทอง“เสี่ยวไป๋ ออกมา” ฉินเฉาพูดออกมาเบาๆ“นายท่านฉิน” เมื่อเขาพูดออกมา ในอากาศ ทันใดนั้นก็มีสาวสวยในชุดสีดำเดินออกมารูปร่างเลือนๆ ของสาวงามที่ดูท่าจะเข้าไม่ได้กับโลก มองไปที่ฉินเฉาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น“เธอเป็นใคร?” หลิวจางมองไปที่ร่างที่อยู่ๆ ก็ปรากฏออกมา ด้วยท่าทางระมัดระวัง“เพื่อนฉันเอง” ฉินเฉายิ้มแล้วพูดขึ้น “เธอแข็งแกร่งมาก บางทีแม้แต่เอ็กซ์ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ ดังนั้
