้ายเสี่ยวเสวี่ยก็มีส่วนช่วยให้เขาฆ่าฟางหัว ไม่อย่างนั้นแต่เริ่มเธอคงไม่ลดปืนลั่วฮ่าวเพื่อช่วยเขาหรอก“อืม….” ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเถียงกันอยู่นั้น หลิวอิงที่นอนอยู่บนโซฟาในที่สุดก็รู้สึกตัว“พี่สาว…พี่ฉิน…นี่หนูหลับไปได้ยังไง?” สาวน้อยเอามือขยี้ตา ลุกขึ้นนั่ง ทำให้ขาอ่อนของเธอเผยออกมาต่อหน้าฉินเฉา“เธอเหนื่อยน่ะ พักก่อนเถอะ” หลิวจางไม่อยากจะบอกความจริงกับเธอ เธอเพียงอยากให้น้องสาวของเธอมีชีวิตอย่างคนธรรมดา“อืม…” สาวน้อยพยักหน้าอย่างเบลอๆ แต่อยู่ๆ ก็ทะลึ่งพรวดขึ้น“เพลงกระบี่ของหนูไปไหน”“อยู่นี่ อยู่นี่” หลิวจางหยิบหนังสือที่อยู่ใกล้ๆ ใส่มือสาวน้อย “ดูแลดีๆ อย่าให้หล่นอีก พี่ฉินของเธอเป็นคนให้หนังสือเล่มนี้กับเธอ”“อืม พี่สาว พี่ฉิน หนูไปนอนก่อนนะ!” สาวน้อยพยักหน้า จากนั้นก็ถือหนังสือพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง เดินเข้าห้องนอนไปแต่เมื่อเดินไปได้กลางทาง เธอก็หันหัวมาพูดกับฉินเฉา“พี่ฉินจะนอนห้องเดียวกับเสี่ยวอิงมั้ย?”ฉินเฉาถึงกับต้องงอตัว แทบตกลงบนพื้นใกล้ๆ“เสี่ยวอิง อย่าพูดเหลวไหล!” หลิวจางดุออกมา“โอ้ พ่อกอดลูกสาวเข้านอน ไม่ใช่เรื่องปกติหรอกเหรอ….ไม่ใช่เคยบอกว่าพี่ฉินเป็นอาจารย์ของหนูหรอกเหรอ”สวรรค์ ฉันอยากจะบ้าตาย…ฉินเฉาอยากร้องไห้แต่ไร้น˺าตา
