“พี่สาวพูดถูก หนูเป็นเพียงของเหลือ คนอย่างพี่ฉินคงไม่ต้องการหนูหรอก” สาวน้อยพูดไปก็กลอกตาไปท่าทางอย่างนี้ ทำให้ฉินเฉานึกไปถึงโรซี่ตอนกำลังวางแผนเล่นงานเขาเสี่ยวอิงคงจะไม่ทำหรอกใช่มั้ย…เพราะว่าเธอไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นนางฟ้า“ดังนั้น พี่ฉินต้องรับผิดชอบหนู…ไม่อย่างนั้น ผู้อื่นคงมีแต่ทางตายสถานเดียว” หลังจากเสี่ยวอิงพูดจบก็ทำท่าทางน่าสงสารมองมาที่ฉินเฉา“นี่ อ๊า? รับผิดชอบอะไร?” ฉินเฉาเซ่อไป เขาไม่เข้าใจว่าต้องรับผิดชอบเรื่องอะไร“ฮือๆ ๆ พี่ฉินเป็นคนไม่รับผิดชอบ ทำกับหนูไปขนาดนั้นแล้วแท้ๆ…ฮือๆ ๆ ให้หนูตายซะยังดีกว่า….”หลังจากพูดจบ สาวน้อยก็กระโดดไปที่โซฟาใกล้ๆ พร้อมกับดึงหมอนขึ้นมากอดพร้อมกับร้องไห้ออกมายามเมื่อเธอกระโดดไป เสื้อนอนตัวยาวพลันเปิดออก เผยให้เห็นกางเกงในสีน˺าเงินตัวเล็กที่หลิวจางเป็นคนเลือกให้….ฉินเฉาฝืนยิ้มให้กับหลิวจางที่ส่งสายตาอยากจะฆ่าเขาให้ตาย“สารเลว นายถึงกลับทำให้น้องสาวของฉันเสียใจ!”“ไม่ใช่นะ!” ฉินเฉารีบพูดขึ้นมา “ฉันเป็นคนมีความรับผิดชอบจะตาย สาบานต่อพระเจ้าก็ได้!”มารดามันเถอะ ถึงยังไงบิดาก็ไม่เชื่อเรื่องพระเจ้าอยู่แล้ว“เจ้าหนู เจ้านี่มันหน้าไม่อายจริงๆ ข้าล่ะชื่นชมเจ้าจริงๆ!” น˺าเสียงของหลัวเต๋อดังออกมา“ไสหัวกลับไปเลย นี่ไม่ใช่เวลาเล่นนะ!” ฉินเฉาด่ากลับ ตาแก่นี่ชอบจุ้นจริง“จริงเหรอ พี่ฉินเต็มใจรับผิดชอบจริงๆ เหรอ?” เสี่ยวอิงเงยหน้าขึ้นจากหมอนบนโซฟา ใบหน้าเปื้อนน˺าตา
