ราเป็นได้! มีสุภาษิตว่าไว้ว่า” สาวน้อยมองมาด้วยดวงตาที่เปียกชื้น “เป็นอาจารย์หนึ่งวัน เท่ากับเป็นบิดาชั่วชีวิต! ตราบเท่าที่พี่ฉินรับหนูเป็นศิษย์ พี่ฉินก็จะเป็นพ่อของหนูเหมือนกัน!”หลิวจางที่ได้ฟังถึงกับนิ่งไปแต่ฉินเฉาที่เข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว พลันอยากตายมารดามันเถอะ บิดารังแกคนอื่นมาทั้งชีวิต ไม่คิดว่าจะต้องมาติดกับสาวน้อยคนนี้เข้าจนได้!ลุงมันเถอะ สาวน้อยคนนี้ไม่มีวิญญาณจริงดิ? ทำไมเด็กสาวที่ไม่มีวิญญาณ ถึงได้ทำให้บิดาวิ่งเล่นบนฝ่ามือของเธอได้?เขามองไปทางหลิวจางอย่างขุ่นเคือง เมื่อเธอเป็นพี่ต้องคุ้นเคยกับน้องสาวถูกมั้ย เห็นมั้ยว่าบิดาถูกทำให้เป็นของเล่นอยู่เนี่ย?เมื่อหลิวจางเห็นสายตาที่ซ่อนความขมขื่นมองมา ก็อดไม่ได้ ต้องส่งยิ้มไปให้ฉินเฉาเดือด บิดาจะไปแล้ว พวกเธอสองพี่น้องนี่ชั่วร้ายจริงๆ!“ฮือๆ หรือว่าพี่ฉินไม่อยากรับผิดชอบหนู….” เมื่อสาวน้อยเห็นฉินเฉาไม่พูดอะไรอยู่นาน ทันใดนั้นก็สูดจมูก ทำท่าจะร้องไห้ออกมาอีก“ถือว่าฉันกลัวเธอแล้วกัน!” ฉินเฉาโบกมืออย่างยอมแพ้ “แต่ว่าฉันยังไม่รับเธอเป็นศิษย์…เมื่อเธออยากเป็นเซียนกระบี่ ฉันก็จะสอนให้….”ในใจฉินเฉาพูดว่า ในมือบิดามีเพลงกระบี่ติงจุนอยู่ เมื่อถึงเวลาก็ยกให้เธอ เรียนได้ก็ได้ เรียนไม่ได้ก็เรื่องของเธอ“เยี่ยมไปเลย!” หลิวอิงพูดจบก็กุมมือค้อมเอวให้ฉินเฉา“อาจารย์ โปรดรับการคารวะจากศิษย์ด้วย!”ยามเมื่อเสี่ยวอิงก้มตัว ชุดนอนที่ตัวใหญ่เป็นทุนอยู่แ
