ายคนนี้ แม้แต่ตอนมาที่นี่ก็ยังไม่ลืมที่จะพาสาวน้อยมาด้วย!นอกจากนั้น ผู้หญิงที่พามา! ยังไม่ใส่เสื้อผ้าอีกด้วย!แต่ไม่รอให้หลิวจางได้ถามอะไร สาวน้อยคนนั้นเมื่อเห็นเธอก็พลันแสดงอาการตื่นเต้น กระโดดลงจากอ้อมแขนของฉินเฉา พุ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กอดเอวเธอไว้“พี่สาว พี่สาว ในที่สุดหนูก็ได้เจอพี่ ฮือๆ ๆ เสี่ยวอิงคิดว่าจะไม่ได้เจอพี่อีกแล้ว….”“เป็น…เสี่ยวอิงเหรอ?”เมื่อหลิวจางดูดีๆ พริบตานั้นพลันรู้สึกแปลกๆเธอสำรวจใบหน้าของเด็กสาวที่เข้ามากอดเธอ ในใจพลันตกใจอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกเศร้าเสียใจก็พลันลอยขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจของเธอ“เสี่ยวอิงไม่เป็นไรแล้วนะ พี่สาวอยู่นี่แล้ว….” พริบตานั้น บนหน้าของหลิวจางก็ปรากฏอาการคิดถึง เธอลูบแผ่นหลังเล็กๆ ของหลิวอิงเบาๆ“ฮือๆ ๆ เสี่ยวอิงคิดว่าพี่สาวไม่ต้องการหนูแล้ว จึงทิ้งหนูไว้ในที่น่ากลัวแบบนั้น” หลิวอิงร้องไห้น˺ามูกน˺าตาไหล ทำให้ใบหน้าที่น่ารักอยู่แต่เดิมแล้วของเธอยิ่งน่ารักขึ้นไปอีก“คนดี ไม่ใช่ว่าพี่ส่งคนไปช่วยเธอออกมาแล้วเหรอ”“พี่สาว พี่ฉินที่พี่ส่งไป! เขาร้ายกาจมากเลย!” ยามเมื่อเสี่ยวอิงพูดเธอมีท่าทางตื่นเต้นอย่างมาก “พี่รู้มั้ย แม้แต่กำแพงหนาๆ เขายังทำลายมันได้! ยิ่งกว่านั้น ตั้งแต่โตเกียวจนถึงที่นี่ เขาก็ขี่กระบี่บินมา! พี่ฉินเป็นเซียนกระบี่ล่ะ! เสี่ยวอิงต้องฝากตัวเป็นลูกศิษย์เขาให้ได้เลย!”หลิวอิงจับมือหลิวจางแกว่งไปมา พูดด้วยท่าทางตื่นเต้น
