“หลิวอิง เธอกลัวคนไม่ดีพวกนี้เหรอ?”ฉินเฉาเอ่ยถึงนักรบญี่ปุ่นที่มีท่าทางดุร้ายเหล่านี้ พร้อมกับถามหลิวอิงที่ซบเขาอยู่เขาคิดว่าสาวน้อยคนนี้ต้องกลัวอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่กอดเขาแน่นขนาดนี้ใครจะรู้ว่าสาวน้อยกลับส่ายหัวพร้อมกับกะพริบตาสีทองของเธอพร้อมกับพูดว่า“ไม่กลัว”“ไม่กลัวจริงนะ?” ฉินเฉาประหลาดใจ “คนเลวพวกนี้ทั้งชั่วร้ายและยังน่าเกลียดอีกด้วย”“พี่ฉิน…เสี่ยวอิงไม่กลัว…” สาวน้อยพูด แต่ยังคงขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของฉินเฉาราวกับลูกแมวที่กำลังหาที่ปลอดภัยเชี่ย ความกังวลของเธอคงจะหนักมาก แต่ยังพูดว่าไม่กลัวอีก แล้วยังเรียกบิดาว่าพี่ฉินอีกต่างหาก นี่มันช่างมีความสุขเสียจริง…“หยุด!” เหล่านักรบเห็นทั้งสองคนพูดคุยกัน ก็พุ่งมาตรงหน้าฉินเฉา พร้อมกับแกว่งดาบ ฟันใส่คอฉินเฉาฉินเฉาไม่หลบ กลับจ้องตาตอบร่างของนักรบคนนั้น เหมือนกับถูกพลังที่มองไม่เห็นกระแทกใส่ลอยออกไป กระแทกใส่กำแพงด้านหลังแต่ในขณะเดียวกัน นักรบอีก 4 – 5 คนก็โจมตีเข้ามาพร้อมกันพร้อมกับเล็งดาบฟันใส่ร่างหลิวอิงที่อยู่ในอ้อมกอดของฉินเฉานี่ทำให้ความโกรธของฉินเฉาระเบิดขึ้น แต่ยังไม่ทันที่เขาจะทำอะไร ทันใดนั้นฝ่ามือที่ขาวละเอียดของสาวน้อยพลันยื่นออกมาบนฝ่ามือนั้น ฉาบไว้ด้วยลำแสงสีเหลืองนวลจากนั้น คลื่นพลังจิตที่แข็งแกร่งก็ระเบิดออกรอบตัวฉินเฉา ทำให้นักรบทั้ง 4 – 5 คนที่โจมตีเข้ามา ตัวขาดเป็นชิ้นๆ กระจายเกลื่อนพื้นพื้นดินต่างถูกผลกระทบข
