นเฉายังคงสงสัยอยู่“จริงค่ะ! เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่ฉันจำได้!” หลิวอิงพยักหน้าจากนั้นก็พูดว่า “พี่สาวของฉันเป็นแอร์โฮสเตส เธอมักจะบินบ่อยๆ ….ฉันมีพ่อ พ่อชื่อว่าหลิวจื่อเชียง….แต่ แต่ว่าเขาหายไปจากบ้านไม่ได้กลับมานานแล้ว….”“อืม งั้นฉันจะพาเธอไปส่งพี่สาวเอง” เมื่อฉินเฉาได้ฟัง เขาก็รู้ว่าเธอเป็นน้องสาวของหลิวจางจริงๆ แม้ว่าจะเป็นเพียงแค่การคาดเดาแต่ยังไงก็ต้องพาสาวน้อยนางนี้ไปให้หลิวจางดู“จริงเหรอคะ? พี่ชาย พี่จะพาหนูไปหาพี่สาวจริงๆ เหรอ?” ใบหน้าที่ตื่นเต้นของสาวน้อยมองมาที่เขา ทำให้เขารู้สึกกลัว“แต่ว่า…ที่นี่ที่ไหนคะ…..”“นี่ไม่ใช่ที่ที่ดีเท่าไหร่ ฉันจะพาเธอไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”หลังจากพูดจบ ฉินเฉาก็อุ้มสาวน้อย พร้อมกับเดินออกประตูไป“พี่ชาย หนู หนูกลัวที่นี่…” หลิวอิงมองห้องทดลองใต้ดินแห่งนี้เหมือนกับมีความทรงจำที่ไม่ดี ร่างกายของเธอสั่นเบาๆ พร้อมกับซุกหน้าเข้ากับซอกคอของฉินเฉา“ไม่ต้องห่วง มีพี่ฉินอยู่ พี่จะพาเธอออกไปเอง”ฉินเฉายิ้มให้หลิวอิง จากนั้นก็เดินออกไปจากห้องทดลอง“บ้าเอ๊ย!” ขณะที่เขาเดินออกมาข้างนอก ทันใดนั้น ก็มีกลุ่มนักรบญี่ปุ่นที่ถือมีดโคดาจิ พร้อมกับสีหน้าดุร้าย ขว้างเข้าใส่ฉินเฉา“ดูเหมือนว่าวันนี้ จักรพรรดิจะยังไม่ยอมแพ้สินะ….”ฉินเฉายกยิ้ม พร้อมทั้งเคาะก้นบุหรี่ทิ้ง ไม่สนใจนักรบญี่ปุ่นพวกนี้
