ระบี่ทำลายล้าง!” ฉินเฉาพูดออกมาอย่างไร้อารมณ์ เขายืนกอดอก ยืนอยู่กับที่ แต่ไหล่ทั้งสองข้างของเขา กลับมีกระบี่ปทุมพิสุทธิ์โผล่ออกมาหลายเล่ม ทันใดนั้น แสงสีขาวที่ราวกับสายฟ้า ก็แทงเข้าใส่หัวของเหล่าราชาผี ทำให้ร่างของพวกมันปลิวออกไป จากนั้นกระบี่ก็ปักพวกมันไว้กับกำแพงเหล็กข้างหลัง“นี่มันกระบี่อะไรกัน ถึงกับทำร้ายพวกเราได้!” ราชาผีสุ่ยหรันแม้ว่าหัวจะถูกแทงทะลุ แต่ยามนี้เขาได้รวมร่างอยู่ ทำให้พลังวิญญาณของเขาแข็งแกร่งขึ้น นี่จึงไม่อาจฆ่าเขาได้ เขาจึงยังคงพูดได้อยู่ “รอก่อนเถอะ ไว้พวกเราจะมาเด็ดหัวแกคราวหน้า!”“โทษที แกไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้วล่ะ”ฉินเฉายื่นมือออกไปหาเหล่าราชาผี มือซ้ายของเขาเปลี่ยนเป็นควันสีดำ แยกออกเป็นหลายสาย จับเข้าที่ร่างของราชาผีทั้งหลาย“นี่มันอะไรกัน? อ๊าก!” ราชาผีเหมินไม่เข้าใจว่าความเจ็บปวดกราชากวิญญาณนี้มาจากไหน ทำได้เพียงร้องออกมาอย่างน่าสงสาร“ไม่ เป็นไปไม่ได้!”“ช่วยด้วย ข้ายังไม่อยากตาย อ๊าก!”“แม่จ๋า!”ราชาผีทุกตน ทั้งที่เมื่อกี้ยังทำตัวยโสอยู่ ตอนนี้กลับร้องออกมาอย่างน่าสมเพชแต่ว่าน่าสงสาร ฉินเฉาไม่คิดจะเห็นใจพวกเขา มือปีศาจของเขาจัดการดูดเอาวิญญาณของราชาผีออกมาจนสะอาดเอี่ยมไม่มีเหลือราชาผี 8 ตน มี 4 ตนที่ฝึกพลังจิต ดูเหมือนว่าพลังจิตนี้ คงจะไม่มีค่าสักเท่าไหร่ในโลกข้างล่างนั่น…..เมื่อมันเข้ามารวมตัวในร่างฉินเฉา พลังจิตของเขาก็จับตัวเป็นกลุ่มก้อน เขาอยู่ๆ ก็รู้สึ
