จ็บตัวเปล่าๆ” เกะนินอีกคนพูดขึ้นมาอย่างโกรธเคือง “ใครใช้ให้เราเป็นแค่เกะนินเล็กๆ กันล่ะ ยามาโนะ จุนซามะก็ไม่เห็นหัว ทำให้พวกเราต้องถูกต่อว่า มีแต่เป็นโจนินเท่านั้นถึงจะสามารถพูดอะไรตามใจได้”“เมื่อบิดาได้เป็นโจนิน บิดาจะต้องกลับมาเอาคืนอย่างแน่นอน!”เกะนินคนนั้น พูดสัญญากับตัวเองหลังจากที่เขาพูดคำนี้ ในห้องใต้ดินนี้ พลันมีเสียงสะท้อนที่ดูห่อเหี่ยวดังมา“อยากจะฆ่านินจาผีคนนั้นเหรอ? ข้าสามารถช่วยให้ความปรารถนานี้ของเจ้าเป็นจริงได้….”“ใคร นั่นเสียงใคร!” นินจาทั้งสองรีบตั้งท่าเตรียมต่อสู้ทันที ในมือถือมีดสั้นนินจาไว้พร้อมแต่หลังจากที่มองหาอยู่นาน พวกเขาก็ไม่พบเงาของใคร“ข้าคือเทพปีศาจจากนรก!” น˺าเสียงแหลมเล็กราวกับดังทะลุมาจากพื้นจริงๆ มันดูเศร้าและมืดหม่น “ข้าสามารถทำให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริง แต่เจ้าก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วย”“แกสามารถทำให้ความปรารถนาของเราเป็นจริงได้จริงๆ?”นินจาคนนั้นเหมือนกับถูกคำพูดนี้ดึงดูด จึงลดมีดในมือลง จากนั้นก็ถามออกไปอย่างอยากรู้“ใช่แล้ว ข้าสามารถช่วยพวกเจ้าฆ่านินจาผีคนนั้นได้!” เสียงนั้นพูดออกมาอย่างมั่นใจมาก “แต่เจ้าก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนมา”“ดี งั้นก็ฆ่าเจ้าสารเลวนั่น!” ในดวงตาของนินจาทั้งสองเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “เทพปีศาจ แล้วพวกเราต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วยอะไร?”นินจาทั้งสองรู้เรื่องเหล่านี้ นินจาผีต้องเป็นภาชนะคอยเลี้ยงดูภูตผีที่มาสิงร่าง ส่วนโจนินนั้นต้องฝึกกาย
