าชายคนนั้นไม่ได้หลับตา กลับกัน เขากลับลืมตาขึ้น เขาพลันอยากรู้ขึ้นมา ว่ายามที่หัวตัวเองตกลงพื้น มันมีสภาพยังไงเมื่อยามที่คอขาด คนเราไม่ได้ตายโดยทันที ยังคงมีเวลาให้พูดได้สักคำสองคำตายอย่างนี้ ก็ตายอย่างเข้าใจ!แต่เหมือนพระเจ้าไม่อยากให้เขาพอใจ คิดว่านะน˺าเสียงที่คุ้นเคยพลันดังขึ้นเหนือหัวเขา“หยุด!”ในสายตาของชายคนนั้น ภาพของมือที่คล้ายของมีคม ทันใดนั้นก็หยุดอยู่ตรงหน้าก่อนที่จะถึงคอเขานินจาผีตาเบิกกว้าง ร่างทั้งร่างระเบิดแสงสีฟ้าออกมา อยากจะขยับ แต่ขยับไม่ได้จากนั้น ชายคนนั้นก็พลันรู้สึกร่างกายเบาหวิว พร้อมกับโล่งใจ“จะลงมือกับคนของฉัน ไม่ถามกำปั้นฉันก่อนเหรอ”ชายคนนี้เงยหน้าขึ้น พบว่าเป็นสหายที่ไม่ธรรมดาของสาขาที่ 7คนนั้น เขากำลังนั่งอยู่บนกำแพง ขณะที่ปากกำลังคาบบุหรี่จื่ออวิ๋น“โล่งไปที…คุณฉิน ในที่สุดคุณก็มา!” ชายคนนั้นเข่าทรุดลงกับพื้นพร้อมกับร้องออกมา“มันฝรั่ง นายนี่ไม่ระวังเลย ถึงกลับไปตอแยเจ้าผีน่าตายนี่” ฉินเฉาโบกมือ “ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว วางใจได้ คอยดูฉันเล่นอยู่ด้านข้างแล้วกัน”“ครับ คุณฉิน” สีหน้าของมันฝรั่งกลับคืนแล้ว จากนั้นก็หลบไปด้านข้างอย่างเชื่อฟัง“ไม่ เป็นไปไม่ได้!” ตาของนินจาผีปรากฏความหวาดกลัว พร้อมทั้งตะโกนอย่างประหลาดใจ “แกใช้พลังจิตได้ยังไง! หรือว่าแกก็เป็นนินจาผี?”“ผีบิดาแกสิ!” ฉินเฉาเบ้ปาก พูดอย่างดูถูก “เพียงแค่พลังของวิญญาณตัวเล็กๆ ก็ถูกประจบเอาใจ ฉันไม่รู้จะพูดยั
