อีก”“อ๊า? พี่ชายเหรอ?” เคโกะอ้าปากค้าง“ใช่แล้ว ต้องเป็นเขาแน่!” จ้าวจิงจิงพลันกระจ่าง จากนั้นก็กัดฟันสีเงินงาม พูดว่า “ฉันคิดว่าที่นินจาใส่ชุดสีทองคนนั้น ประกาศกับฉันว่าเป็นเจ้านั่น แน่นอนว่าเจ้านั่นจะต้องเป็นอ้าวกาน อิกูจิแน่ๆ!”“ไม่ พี่ชาย พี่ชายไม่ใช่ เขาไม่…” เคโกะเหมือนจะหาข้อโต้แย้งออกมาไม่ได้“พอแล้ว พี่ชายเธอทำอะไร เธอยังไม่รู้อีกเหรอ” ฉินเฉาต้องการปลุกสาวน้อยนางนี้“ใช่แล้ว แต่ว่ามัน…” เคโกะเหมือนจะร้องไห้ พร้อมทั้งก้มหัวให้กับทั้งสองคน“เอาล่ะ เคโกะ เธอไม่จำเป็นต้องลงโทษตัวเอง ฉันไม่โทษเธอ”จ้าวจิงจิงปลอบเคโกะ แล้วพูดว่า “ฉันเคยบอกแล้วว่า พี่ชายของเธอก็คือพี่ชายของเธอ และเธอก็คือเธอ อ้าวกาน อิกูจิ เขาถึงกับกล้าใช้วิธีต˹าช้ากับฉัน ฮึ่ม ไว้ถึงวันประลอง ฉันจะทำให้เขาจ่ายค่าตอบแทนมา!”“เอาล่ะ ดูเหมือนว่าวันนี้ ทุกคนจะไม่มีอารมณ์กินข้าวแล้ว เรากลับไปกินหม้อไฟที่โรงฝึกดีกว่า เป็นไปได้ว่าอาจารย์ก็ยังไม่ได้กินข้าวด้วย”ฉินเฉาเห็นบรรยากาศอึดอัด จึงพูดออกมา“ก็ดี อย่างน้อยที่นั่นก็ถือว่าปลอดภัย” จ้าวจิงจิงพยักหน้า ทั้งสามคนก็เดินไปที่ถนนใหญ่ จากนั้นก็เรียกรถให้ไปส่งที่โรงฝึก
